Ruding: kapitaalvlucht uit Latijns-Amerika is een luwende storm

Van onze redactie economie DIEMEN - De huidige kapitaalvlucht uit Latijns-Amerika en verscheidene Aziatische landen is een “storm die zal luwen”. Uiteindelijk zal de aandacht van beleggers weer naar die markten terugspringen.

Onno Ruding - oud-minister van financiën en tegenwoordig vice-voorzitter van de grote Amerikaanse bank Citicorp/Citibank - deed deze optimistische uitspraak gisteren, als een van de gastsprekers tijdens een internationale discussiebijeenkomst in Diemen.

Door de recente koersdalingen zijn investeringen in de zogeheten emerging markets (opkomende economieën) in zijn ogen zelfs nog interessanter geworden voor investeerders, dan enkele maanden geleden. Althans voor “geduldige beleggers met stalen zenuwen”.

Diepe crisis

Ook het recent in een diepe crisis geraakte Mexico heeft Ruding niet geheel afgeschreven. Een deel van het bedrijfsleven daar is inderdaad erg kwetsbaar geworden, zei hij. Maar aandelenbezit in Mexicaanse exportbedrijven, althans voorzover die geen omvangrijke buitenlandse schulden met zich mee torsen, lijkt nog altijd “aantrekkelijk”.

Behalve Ruding stelde gisteren ook de Amerikaanse oud-minister van financiën Lloyd Bentsen in een korte toespraak “op lange termijn optimistisch” te zijn over Mexico.

Rudings visie staat in scherp contrast met de huidige stemming op de internationale financiële markten, waar beleggers sedert het uitbreken van de Mexicaanse valuta-crisis massaal zijn weggevlucht naar de 'veilige haven' van de Duitse mark. Maar de voormalige CDA-bewindsman staat voor wat hij zegt. In de top van Citicorp is hij verantwoordelijk voor de relaties die de bank onderhoudt met grote ondernemingen en beleggers in Noord-Amerika, Europa en Japan. Bovendien is hij commissaris bij Unilever, alsmede adviseur van Robeco. Maar dit laatste lijkt niet erg voor hem te pleiten, want juist het afgelopen jaar heeft het Rotterdamse beleggingsconcern slecht gescoord.

De wereldwijde valuta-crisis heeft inderdaad onvoorspelbare gevolgen voor de beleggingsresultaten, erkent Ruding. De Amerikaanse IFC-index, die de koersontwikkeling in meer dan twintig derde wereldlanden tot uitdrukking brengt, sprong in 1993 met 67,5 procent omhoog. Vorig jaar volgde een lichte terugslag met 0,5 procent en in de eerste negen weken van dit jaar gleed de index, in reactie op de Mexicaanse crisis, nog 16,3 procent verder weg. Europese beleggers hadden daarbovenop nog het negatieve effect van de koersval van de dollar.

Korte termijn

De magere prestaties die de emerging markets recent te zien gaven, hebben veel korte-termijnbeleggers doen besluiten hun aandelenbezit daar weer af te stoten. Maar verstandig was dat niet. Het wegtrekken uit deze aandelen leverde hun zware verliezen op, aldus Ruding. Lange-termijnbeleggers, waaronder Amerikaanse en Britse pensioenfondsen, daarentegen bleven zitten in de opkomende economieën van Azië en Latijns-Amerika.

Volgens topbankier en beleggingsadviseur Ruding is dat terecht. Want over de periode van 1988 tot 1994 bedroeg het rendement op beleggingen in de door de IFC-index bijgehouden derde-wereldlanden gemiddeld 18,9 procent per jaar. Dat is aanzienlijk meer dan het vergelijkbare rendement van 12,9 procent op Amerikaanse effecten. Bovendien, rekent hij voor, zijn de economische vooruitzichten in deze landen, ondanks het huidige gebrek aan vertrouwen op de financiële markten, niet wezenlijk gewijzigd. Integendeel, in deze landen valt een veel krachtiger economische groei te verwachten dan in de geïndustrialiseerde landen van de OECD.

Blijven nog de grillen van de nerveuze financiële markten. Als gevolg daarvan werden verscheidene landen in Latijns-Amerika, waar in het recente verleden veel beleggingsgelden naar toe stroomden, plotseling met een omvangrijke kapitaalvlucht geconfronteerd.

Ruding houdt hun het voorbeeld van Zuidoost-Aziatische landen voor, waar de kapitaalinstroom de afgelopen jaren veel meer plaatsvond in de vorm van directe bedrijfsinvesteringen. Omdat die niet zo snel zijn weg te trekken en ze tevens bijdragen aan een verhoogde exportprestatie, zijn die landen ook beter in staat hun financiën op orde te houden.