Warme gouden handdrukken

De topman van Douwe Egberts, H. IJntema, kreeg in 1993 7 250 000 gulden. P. Davis, vertrekkend topmanager bij Reed Elsevier, moest het een jaar later met 'slechts' 5 500 000 gulden doen. Maar niet alleen in de private sector, ook bij de (semi)overheid vertrokken topfunctionarissen met goed gevulde zakken.

In het rijtje van de 22 warmste handdrukken in de Nieuwe Revue staat A. Testa, Verenigd streekvervoer Nederland, met drie miljoen op de vierde plaats. Procureur-generaal R. van Randwijck, vijfde plaats, baarde veel opzien, toen hij met een warme handdruk van twee miljoen justitie in Amsterdam verliet. “Zo ga je met elkaar om als je zo lang en goed met elkaar hebt gewerkt”, reageerde burgemeester Patijn.

Of wat te denken van R. Diekstra, die ontslagen werd na plagiaat. Hij verliet de Leidse universiteit met een 'oprotpremie' van een half miljoen in zijn hand, maar dat was niet genoeg om de top 22 te halen. Daarvoor moet je minstens één miljoen krijgen.

'Gewone' mensen, die ontslagen worden, komen er vaak met afvloeiingsregelingen af. Medewerkers van Daf waren minder gelukkig. Zij kwamen zonder afvloeiingsregeling op straat terecht en waren ook hun pensioen kwijt. Volgens de Nieuwe Revue zijn ambtenaren meestal veel beter af. Door de goede ontslagbescherming blijven zij nooit met lege handen achter.

Het ontslag kan ook voor de rechtbank geregeld worden of door onderhandelingen. Deze laatste optie is geruisloos en zonder pottekijkers, tot de hoogte van het bedrag bekend wordt. Dan is de commotie vaak juist groter.

Tijdens onderhandelingen en in de rechtszaal wordt tegenwoordig vaak gebruikt gemaakt van de ABC- of kantonrechtersformule. Leeftijd, salaris en lengte van arbeidscontract bepalen de warmte van de gouden handdruk.