'Wij pikken het niet dat de kerk de taal van jongeren niet spreekt'

LEEUWARDEN - “We denken dat het een goed idee is. De enige voorwaarden zijn doorzettingsvermogen en een sterk geloof. Zowel letterlijk als figuurlijk”, zegt Julia Molenaar. De werkgroep 'Drie x zeven' van de gereformeerde kerk te Huizum-Leeuwarden gelooft in de werking van kroegkerkdiensten. Door het idee in te zenden voor de actie 'Leve de Kerk', hoopte de groep nog meer publiciteit te krijgen. “We draaien nu ongeveer anderhalf jaar in de kroeg en het werkt echt. Het staat dichtbij jongeren. Een kroegkerkdienst kan in veel meer plaatsen worden opgezet.” De inzending was genomineerd, maar viel gisteren niet in de prijzen.

“Aanvankelijk zaten we in een bijgebouwtje van de kerk. In januari 1994 zijn we overgestapt naar de kroeg. Omdat we er bekendheid aan wilden geven, moesten we een naam verzinnen. 'Kroegkerkdienst' knalt er wel in. Het klinkt hartstikke spectaculair en soms moet je even bluffen, want zo krijg je de mensen. Ook de regionale en landelijke media reageerden goed. Ik zeg wel eens voor de grap: 'Iedereen trapte erin'. Die aandacht was precies de bedoeling. Niet zozeer dat wíj de aandacht kregen, maar meer dat de mensen zagen dat die christenen niet zo achterlijk zijn als ze lijken”, zegt Molenaar, een van de werkgroepsleden.

De groep maakt gebruik van een café van Youth for Christ (YfC) in de binnenstad. Overigens is het nadrukkelijk geen activiteit van YfC. “Andere groepen die het idee willen overnemen, komen waarschijnlijk voor het probleem te staan van de ruimte. Want welke kroeg is geschikt en niet te duur.” YfC heeft verspreid over het land 24 cafés. Omdat de Leeuwarders hopen dat hun idee elders in Nederland ook aanslaat, hebben ze YfC elders benaderd om te polsen of zij bereid zijn hun kroeg beschikbaar te stellen voor geïnteresseerde groepen. Tot nu toe hebben alleen Kampen en Bolsward positief gereageerd.

De diensten trekken per keer (zeven maal per jaar) zo'n vijftig bezoekers die na afloop vaak blijven hangen. De diensten zijn vooral gericht op niet-gelovigen. “Maar we sluiten de gelovige jongeren niet uit. Die kunnen ook best behoefte hebben aan 'andere kost'.” De werkgroep is in 1991 ontstaan, nadat een ouder gemeentelid had opgemerkt 'dat er iets moest gebeuren in de kerk'. 'Drie x zeven' zou iedere tweede zondag van de maand een bijeenkomst verzorgen die de middagdienst verving. Op den duur zou de groep overbodig worden, omdat de kerk de elementen van die bijeenkomsten dan zou hebben overgenomen. “Maar helaas”, zegt Molenaar, “we bestaan nog. Toen we net begonnen in het bijgebouwtje kwamen mensen uit de gemeente die nieuwsgierig waren. En ook niet-gelovigen die niet naar de kerk durfden te gaan. Maar na een tijd kwam steeds dezelfde groep en daar deden we het niet voor.”

Toch is het een belangrijke fase geweest voor de ontwikkeling van de vorm waarin de diensten nu zijn gegoten. In die twee jaar is de basis gelegd, omdat goed kon worden afgetast wat wel en niet bij de mensen aansloeg. “Bovendien hebben we op tijd geëvalueerd, iets wat in de kerk zelf vaak ontbreekt. Vanuit de evaluatie hebben we gezegd: 'We proberen het in de kroeg. En lukt dat niet, dan houden we ermee op'. Dan is er blijkbaar geen behoefte aan.”

Cadeautje

Maar de verhuizing naar de kroeg betekende de doorbraak. Er kwamen steeds meer bezoekers. De dienst duurt er niet langer dan drie kwartier en bestaat uit begroeting, zang, bijbellezing, gebeden, preekje (niet langer dan acht minuten) en een cadeautje. Dat is altijd een gebruiksvoorwerp dat betrekking heeft op het thema. “We hopen dat de bezoekers als ze hun geschenkje gebruiken aan de dienst denken en aan wat daarin is gezegd.” De Leeuwarders zijn niet op zoek naar vaag geklets over religieuze zaken of 'iets hogers'. De drieëenheid (Vader-Zoon-heilige Geest) staat centraal en wat wordt gezegd, moet toepasbaar zijn. Een dominee, jongeren- of pastoraal werker verzorgt de preek. De aanwezigen kunnen reageren, zodra iets niet duidelijk is. Daarin zit tegelijkertijd de kracht. Molenaar: “Wij zijn gewoon vier christelijke jongeren die het niet pikken dat de kerk de taal van jongeren niet spreekt. En dat jongeren daardoor het christelijk geloof mislopen.”