theater

Den Haag t/m 8-10, toernee t/m 14-3.

'Chin-Chin' (proost, dus eigenlijk 'Tchin-tchin') heet het stuk, waarmee de Franse schrijver François Billetdoux (1927-1991) in 1959 nog wat nette burgers mag hebben geshockeerd, maar dat nu voor geen enkele opwinding meer kan zorgen. Het publiek in de Koninklijke Schouwburg in Den Haag zat de voorstelling met beleefde welwillendheid uit, applaudisseerde al even beleefd en dat was dat. Wat bezielt in hemelsnaam de Haagse Comedie, pardon, Het Nationale Toneel om zo'n banale boulevardkomedie op het repertoire te nemen? De voorstelling doet me, tot mijn spijt, inderdaad vooral denken aan de slechtste periode in de nadagen van het voormalige Haagse gezelschap. Twee goede acteurs zijn ingezet in een minder dan middelmatig stuk, om onder een gemakzuchtige regie een snel tevreden te maken breed publiek te behagen. Snel tevreden? Alsof er in vijfendertig jaar niets gebeurd is. Bij het publiek kon ik geen enkel vreugdevol enthousiasme bespeuren. Het stuk behelst niet meer dan platte anekdotiek met twee clichétypetjes. En zo wordt het ook neergezet. Tussen de drie rondraaiende panelen van ontwerper Rien Bekkers, waarmee verschillende locaties worden gesuggereerd, is Anne-Wil Blankers het prototype van de beschaafde Engelse lady en Gees Linnebank dat van de gepassioneerde Italiaan. Hij zwaait breeduit met zijn armen om al zijn diep uit de keel gorgelende kletsverhalen te onderstrepen, en zij heeft na de pauze het keurige kapsel voor een slordige kroes verruild, opdat op fatsoenlijke wijze iets van liederlijkheid zichtbaar wordt. Het is al uiterlijkheid. Er is geen sprake van enige innerlijke of dramatische ontwikkeling. Je ziet een aantal opeenvolgende afspraakjes en dat ze aan de drank raken. Elk waarom en hoe is ver te zoeken. Nu zit het er ook niet in, in dit stuk, want Billetdoux mist ten enen male het kaliber van een generatiegenoot als Edward Albee. Dus blijft de vraag, wat regisseur Ger Thijs mag hebben bewogen, wat hij ermee wil vertellen. Zijn regie is zo ongeïnspireerd, dat ik thuis een borrel heb genomen om de verveeldheid weg te spoelen.