Gezinspartij

Het CDA dreigt de klok terug te draaien door het idee van een zorgloon - een vast bedrag voor de ouder in het gezin die de kinderen verzorgt - buiten het verkiezingsprogram te houden. Dat idee is een belangrijk onderdeel van het eerder dit jaar uitgebrachte gezinsrapport, waarmee de partij zich in de discussie over de verdeling van werk en zorgtaken in het huishouden scherp heeft geprofileerd.

Lovenswaardig in dat CDA-rapport is dat het poogt de belangen van het kind en de keuzevrijheid van de ouders zoveel mogelijk recht te doen en met elkaar in evenwicht te brengen. Dat is tot dusver onvoldoende gebeurd. Gezinnen met kinderen waarvan beide ouders werken staan vaak onder grote tijdsdruk met alle stress vandien en de mogelijkheden van vrouwen en vooral van mannen om korter te werken zijn nog veel te beperkt.

Het is onbegrijpelijk dat suggesties om in die situatie meer evenwicht aan te brengen en aldus de kwaliteit van het (gezins)bestaan te verbeteren, in de zittende CDA-fractie niet op genade kunnen rekenen.

Het is nog onbegrijpelijker dat de fractie vasthoudt aan de fiscale kostwinnersvoordelen, die in het geheel niet meer zijn toegesneden op het moderne gezin en bovendien de keuzevrijheid eerder beperken dan vergroten. De bezwaren tegen een zorgloon, zoals het nivellerend effect op de inkomens, zijn niet overtuigend, gelet op de vurige wens van het CDA zelf om een modern gezinsbeleid te voeren.

De partij moet oppassen haar geloofwaardigheid op dit vlak niet te verspelen. Eerder al keerde de zittende fractie zich tegen een initiatiefvoorstel-Rosenmöller om het recht op deeltijdwerk wettelijk te verankeren. Dat viel moeilijk te rijmen met het gezinsrapport, dat het bevorderen van deeltijdbanen tot hoofdlijn van een christen-democratisch gezinsbeleid uitroept.

De radicale personele vernieuwing krijgt pas betekenis als het CDA zich ook inhoudelijk vernieuwt.