Adem

Ofschoon slechts adem

Ruim 2600 jaar geleden vertelde Sappho haar gedichten als kleine, intieme verhalen op het zonovergoten eiland Lesbos. Met woorden van liefde, verlangen, hartstocht. Maar ook van verzet, opstand, woede, twijfel, verdriet.

Door de eeuwen heen heeft met name de kerk geprobeerd haar werk te vernietigen. Voor Sappho de hoer, de heks, de lesbienne was geen plaats. De meeste van haar gedichten zijn verbrand. Wat ons nog rest zijn zo'n 500 regels. Dat is haar verhaal. En ik luister haar woorden. En adem haar adem. En vertel haar verzen in de mijne tot leven.

Mijn moeder had de ziekte van Huntington. Een smerige, sluipende ziekte. Erfelijk ook. Gek genoeg is er niets van haar op schrift bewaard gebleven, geen vers, geen regel. Maar sommige woorden heeft ze gezegd. Woorden van liefde en verlangen. Maar ook van woede en angst. Haar naam is Gezina Rijpkema. Zij was vroeger een mooie vrouw.

In mij gaat haar verhaal door. Soms speel ik haar aan het licht. Adem in adem. Zij leeft. Mooi is dat.

Ik vertel verhalen. Daar leef ik van. Een mooi ambacht. En ik speel. Ik speel de verhalen tot leven. Ook oude bijbelse vertellingen. Met in den beginne het verhaal van de zeven dagen. Waarbij het overal gaat ritselen in de kerken. Waarin mensen mee mogen spelen, het verhaal in- en uitademen. Adem ten leven.

En na het geritsel de verhalen van mensen. Van de eenzame Eva. Of de woedende Hanna. Of van de ruige beer Ezau en de gladjanus Jakob. Of van de gek op het kerkhof, of van Petrus op het water. Allemaal verhalen van mensen zoals wij. Mensen van vlees en bloed. Met liefde èn angst in hun lijf. Ten diepste èchte verhalen, aan ons gegeven, vol verwondering en geheimen. Om zó te vertellen dat het verhaal in ieder mensenkind tot leven kan komen. Niet voorlezen. Niet nazeggen. Geen gepreek. Echt vertellen! De oude verzen adem geven. Van Sappho, van Gezina, van Eva, van Petrus en al die anderen. Zo vertellen dat zij leven. Dat ze lang zullen leven. In de Gloria.