Jeugdig orkest speelt 'gerijpte' Heppener

Herhaling: morgenavond Utrecht, woensdagavond Amsterdam.

De prijs werd Heppener donderdagavond in de Anton Philipszaal tijdens een concert door het Nationaal Jeugd Orkest overhandigd door burgemeester Havermans van Den Haag; hij karakteriseerde hem als een 'gerijpt componist'. Heppener is er niet de man naar om zich binnen het wereldje van Nederlandse componisten op de voorgrond te dringen, integendeel. Hij houdt zich niet bezig met heersende trends, maar werkt met kritisch ingesteld geloof in eigen kunnen aan zijn veelzijdig oeuvre.

De overhandiging van de prijs ging gepaard met de uitvoering van het orkestwerk 'Boog' dat hij in 1988 componeerde voor het eeuwfeest van het Concertgebouworkest. Het waren studenten van de diverse conservatoria en verzameld in het Nationaal Jeugd Orkest, die hem dit eerbetoon bereidden.

Heppener zegt over zijn compositie: “Het onderwerp van Boog is een lijn - noem het een melodie - gebaseerd op het idee van het spannen van een boog tot en met het wegschieten van een pijl.” Die typering suggereert een flitsend werk, maar de boog blijkt bij Heppener lang gespannen te kunnen staan. Hij raakt uiteindelijk doel, maar de weg naar de climax is eigenlijk al te lang om bij voortduring te kunnen boeien. De tere, haast breekbare openingspassage is fascinerend.

Bij het bereiken van de complexiteit wil hij de toehoorder weliswaar nog steeds toegang tot zijn gedachtenwereld verlenen, maar slaagt daarin niet of nauwelijks. Die toehoorder kan de draad pas weer oppakken aan het slot van het dertig minuten durende werk, maar hij heeft dan wel het cruciale moment van het wegsschieten van de pijl gemist.

Robert Heppener toonde zich met de uitvoering van 'Boog' bijzonder ingenomen; dirigent Ed Spanjaard en zijn jonge muzikanten hadden zich voor het werk dan ook maximaal ingezet.

Ed Spanjaard en het Nationaal Jeugd Orkest waagden zich daarna aan niets minder dan de vierde symfonie van Bruckner. Het was natuurlijk overmoedig om dit werk op de lessenaars te zetten, het getuigde al evenzeer van artistieke durf, maar de zelf-overschatting verhinderde de uitvoerenden de blik op een werk dat meer binnen het kader van de technische en muzikale mogelijkheden zou hebben gelegen. Zo resteerden respect voor de geleverde, bepaald niet-geringe prestatie en teleurstelling over de keuze van het werk.