Geen bluegrass maar newgrass

NIJMEGEN - Hoe hoger de verwachtingen, hoe groter de kans op teleurstelling. Daar was ik me aan de vooravond van het Nederlandse podiumdebuut van Alison Krauss terdege van bewust. Toch was het wel degelijk een tegenvaller dat de zangeres die de mooiste plaat van 1995 had gemaakt, afgelopen maandag in de Nijmeegse Vereeniging bleef steken in een modaal optreden.

Bluegrass, een akoestische mix van Britse folk en gospel, is niet de meest populaire en toegankelijke tak van de country-muziek. Des te verrassender was het dat de Amerikaanse Alison Krauss vorig jaar ruim twee miljoen exemplaren van haar cd 'Now that I've found you' verkocht en en passant niet minder dan vier Country Music Awards in de wacht sleepte, waaronder die voor beste vrouwelijke vocaliste. Reden voor de Amerikaanse muziekpers om enthousiast te roepen dat er eindelijk weer een artieste was opgestaan die bluegrass bij een breed publiek populair maakt.

Die constatering is echter wel enigszins bezijden de waarheid. Want hoewel de zangeres de traditionele bluegrass niet schuwt, is haar doorbraak vooral te danken aan covers van popsongs die met een bluegrass-sausje zijn overgoten.

Ook het Nederlandse publiek in de Vereeniging was, te oordelen naar de open doekjes, grotendeels ook op deze newgrass - zoals de Amerikaanse pers de Krauss-sound al heeft gedoopt - afgekomen. Toch stonden er opvallend veel traditionele bluegrass-songs op het programma, die de oorsprong van de muziek fraai blootlegden. De bandleden van Union Station creëerden met een instrumentatie van viool, contrabas, gitaar, mandoline en banjo een mooi open geluid. Door het ontbreken van drums en elektrische gitaar was de sound minder dwingend dan het gebruikelijk pop-geluid, zodat de luisteraar alle ruimte kreeg om zich afwisselend op de verschillende instrumenten en zang te concentrereren.

Maar hoewel Krauss op haar 24ste al tien jaar actief is in de bluegrass, bleek de vertolking van deze traditionele songs toch niet haar kracht te zijn. Die school veeleer in het kiezen van fraaie popsongs, die vervolgens schijnbaar achteloos naar het bluegrass-genre vertaald werden. Nummers van onder anderen de Beatles, de Foundations en Bad Company ondergingen deze behandeling. Ogenschijnlijk waren het niet de meest voor de hand liggende keuzes voor een bluegrass-zangeres, maar ze zijn toch niet zo vreemd als je weet dat Krauss opgroeide met jaren-zeventig-rock en in haar vrije tijd met haar broer graag nummers van de hardrock-formatie AC/DC speelt. In Nijmegen leverde deze newgrass-sound songs op die veel dynamischer en frisser klonken dan haar traditionelere werk.

Zuiver

Maar zelfs op deze momenten werden de verwachtingen niet helemaal waar gemaakt. Dat lag niet zozeer aan de band, die uitstekend partij gaf, als wel aan Krauss' vocalen. Puur esthetisch was er genoeg plezier te beleven aan haar heldere, zeer zuivere stem, die vloeiend van toon naar toon gleed. Maar op het gebied van de uitdrukkingskracht schoot ze regelmatig tekort. De mooie toon en niet de expressie bleek bij Krauss centraal te staan, waardoor ze zich wel een technisch begaafd zangeres toonde, maar in emotioneel opzicht niet overtuigde.