ZEELAND GEZIEN

Wat moeten restaurants tussen Kerst en Nieuwjaar? De grote zaken zijn immers gedaan en de zenuwen gieren nog na. Zeker als het voor vele restaurateurs dan ook nog zo onverwacht laat wordt als in die afschuwelijke ijzel-kerstnacht van 1994. Wat doet de Horeca in de donkere dagen na Kerst? Daar wilde ik wel eens een onderzoekje naar doen. Ik koos de provincie Zeeland.

Van tevoren had ik de provinciale VVV opgebeld. “Wij willen een paar dagen door Zeeland zwerven. Weet u mij wat aardige dingen op eetgebied te noemen? Wat zegt u? Enkel de oesterkwekerijen bij Yerseke? Helemaal geen kaasboerderijtje of zoiets? Nergens een typisch Zeeuwse koffietafel?” Ik laat mij door de matte stem aan de andere kant niet ontmoedigen en ga bij de ANWB een boekje over Zeeland kopen. Toevallig valt mijn oog meteen op blz. 121: “Specifiek op kinderen gerichte attracties zijn er nauwelijks in Zeeland.” Terwijl het kind in mij begint te pruilen, blader ik hoopvol door naar de rubriek Evenementen. Nauwgezette bestudering van de lange lijst data leert echter dat er in deze tijd van het jaar in Zeeland niets, maar dan ook absoluut niets te beleven valt. Het zal dus op eten en uitslapen aankomen. Maar kun je dat de oververmoeide Horeca op deze dagen van het jaar wel aandoen?

Wij wagen het er toch op. Voorzien van enkele gezaghebbende hotel- en restaurantgidsen beginnen wij een zwerftocht door Zeeland. Uit de bruine hemel gutst het regenwater neer. Een gemeen koude storm giert over de vet glanzende kluiten van het o zo platte Zeeuwse land. Daarboven heeft het kennelijk niet zo op onze tocht. Dorp na dorp ligt er verlaten bij. Dit is het onherbergzame domein waar de Bastaard van Rinus Ferdinandusse zich thuis gevoeld moet hebben.

Soms is het restaurant helemaal niet te vinden en bij gebrek aan rondkuierende buitenlui moeten wij dan aanbellen om de weg te vragen. Zouden toeristen en handelsreizigers dat nu ook moeten? Om tenslotte te ontdekken dat dit nu juist de dagen zijn waarop de waard met vakantie is gegaan. Je kunt hem natuurlijk geen ongelijk geven. Maar het was wel prettig geweest als onze gids het vermeld had. Op het volgende adres hangt een bordje: 'Lunch alleen op afspraak'. Voort dus maar weer. Als dat gaat. Want voor ons uit schommelt een halfuur lang een hoge kar vol spruitjes over de smalle landweg. Wij horen hier niet, dus wij houden ons koest.

Tenslotte, het is al aan het donkeren, hebben wij geluk. Wij vinden een adres waar wij inderdaad kunnen eten en slapen. Hongerig door de gemiste lunch zetten wij ons opgetogen in de overigens geheel verlaten eetzaal aan het raam. Een riante plaats. Er is gelukkig ook een kaarsje overgebleven. Een dienstertje met wallen onder de ogen deelt ons onmiddellijk ferm mee dat ongeveer de halve menukaart thans niet meer voorradig is. En dat de keuken om acht uur dichtgaat. Ja, het is moeilijk deze dagen. Wij voelen ons te veel, maar zetten koppig door.

De zeewolf in de soep blijkt verkoold - bitter hoor! De entrecote van Friander had men voor de Kerst gesneden in de vorm van een ossehaas. Nu die niet verkocht is, mogen wij hem weer als entrecote tot ons nemen. Alles is mierzoet, van het begin tot het eind. Er wordt hier maar op één viool gespeeld. Maar zou het kunnen zijn dat de echte kok vrij heeft? Terecht dan toch? Wie er ook in deze dagen achter het fornuis staat verdient respect. Een fraaie solopartij.

Overvragen wij? Ons ene kaarsje aan het raam blijkt andere gasten te trekken. Eerst een chirurg met zijn gezin. Dan een Frans paar. Vervolgens een groep Duitsers. Tenslotte vier Engelsen. En de keuken blijft nog lang na achten open. Want ook Zeeland is niet meer van de Zeeuwen.