Piet Kleine kon maar beter niet winnen

Van een onzer verslaggevers LEEUWARDEN - De kans dat de stempelkaart van Piet Kleine een plaatsje krijgt in het schaatsmuseum van Hindeloopen is niet groot. De 45-jarige postbode uit Kerkenveld heeft de buik even vol van de Elfstedentocht. En de naam Hindeloopen moet ook maar niet hardop worden uitgesproken.

Na de wissel van Bols, de vogelpoep van Van der Duim, de armband van Zandstra, kan 4 januari 1997, om 07.58 uur, weer een hoofdstuk geschreven worden in het geschiedenisboek van onvergetelijke schaatsvoorvallen. Als in het ochtendschemer de kopgroep van twaalf gestalte krijgt, geeft Kleine gas bij het naderen van de vijfde Elfstedenstad. De olympisch kampioen van 1976 is blij dat het bijna licht is, want hij kreeg de afgelopen dagen bijna nachtmerries van het rijden in het donker. Met de oren gekeerd naar het enthousiaste publiek en de ogen gericht op het ijs, rijdt hij de stempelpost straal voorbij. Met in zijn kielzog René Ruitenberg, Verduin en Hulzebosch. De laatste twee horen de waarschuwingen van de kant en keren terug naar het loket.

Kleine: “Ik reed zo lekker rustig. Pas na zo'n achthonderd meter merkte ik dat er iets aan de hand was. Ik keek achterom en zag niemand. Ik heb gewacht en hoorde toen pas van de anderen dat ik had moeten stempelen.”

Even overwoog hij terug te keren: “Dat vond ik onzinnig. Je bent ook zo geconcentreerd bezig dat je het voorval vergeet. Bovendien dacht ik: het is op tv geweest. Dus is er altijd een bewijs dat ik door Hindeloopen ben gekomen.”

Kleine heeft het toch al niet zo op de rompslomp rond zo'n grote tocht. De huiver voor het gekrioel, het gekluun en het gestempel heeft de Drent er ook lange tijd van weerhouden om na zijn carrière als langebaanschaatser de overstap te maken naar de hardere wereld der marathonschaatsers. Het was zaterdag ook pas zijn eerste Elfstedentocht, waar hij de vorige edities nog als toerist rondreed. Met zijn 45 jaar is Kleine dan ook de veteraan onder de favorieten. En zaterdag vervult hij zijn rol als outsider met verve. Met name op de brede stukken glad ijs kan hij zijn befaamde lange, krachtige slagen vertonen. Omdat Kleine weet dat hij in de sprint kansloos is, plaatst hij de ene na de andere demarrage. “Ik heb het wel tien keer geprobeerd, het kan ook elf keer zijn geweest.”

Op dat moment moeten Kroes en zijn mensen met het zweet in de handen hebben toegekeken. De regels zijn duidelijk en onverbiddelijk. Een stempel te weinig, dan ook geen plek in de uitslagenlijst.

Maar wat als Kleine wint? De pers probeert Kroes een uitspraak te ontlokken. Wordt Piet gediskwalificeerd? “O, dat weet ik niet. Dat hoor je straks”, zegt voorzitter kortaf.

In Hindeloopen heeft rayonhoofd Gerard Bijker dan al vele keren moeten uitleggen dat zijn stempelhok wel degelijk duidelijk stond aangegeven. “Ze moeten verblind zijn door de lampen van de tv”, veronderstelt de chef van het stempelloket.

De ploegleiding van René Ruitenberg, die ook het stempel miste, denkt daar anders over. 'Onoverzichtelijke situatie, ondoortastend optreden van het rayonhoofd', had Dries van Wijhe op een papier gekrabbeld. Het protest kan de prullenmand in als René op weg naar de eerste doortocht door Barthlehiem verder achterop raakt.

Als Kleine vernmoedelijk tot opluchting van de organisatie als vijfde over de streep komt, ziet hij de bui al snel hangen. Vreest hij diskwalificatie? “Als ze strikt de regels toepassen, dan moet het wel. Ik geloof het niet. Misschien tonen ze een beetje clementie voor een oude man”, aldus Kleine die pijlsnel met de rest van de ploeg naar het hotel vertrekt.

Kroes en wedstrijdleider Gerrit van den Ham blijven zwijgen en zijn naarstig op zoek naar de verblijfplaats van Kleine. Ze willen hem het slechte nieuws eerst persoonlijk melden. Logistieke problemen verhinderen dat. De huldiging kan niet langer worden uitgesteld. Het is dan al bijna drie uur geleden dat Angenent als eerste over de streep kwam. Van den Ham besluit op het erepodium de uitsluiting van Kleine wereldkundig te maken. Een gejoel stijgt op in de Frieslandhal.

Piet is boos, maar berust: “Er zijn er meer doorgereden. Maar ik word gepakt omdat het op tv is geweest. Achteraf ben ik blij dat ik niet heb gewonnen, want dan was de commotie nog groter geweest.”

Lachen kan hij pas terug in Kerkenveld, waar buren een stempelpost in de tuin hebben nagebouwd. Vandaag gaat Kleine de post weer rondbrengen in het 'Hoekkie'. Ook ongestempelde brieven worden bezorgd.