Het stopcontact in de nek van de mooie cyberspace-agente went moeilijk

Terwijl de meeste bezoekers ten oosten van het Kruisplein het reguliere filmprogramma volgen, verzamelen zich ten westen van het plein de computer-whizzkids, stripfreaks en kunstenaars in jongerencentrum Nighttown en het daarnaast gelegen Café Popular.

Hier gebeurt het. Hier barst de cinema uit haar voegen en zie je wat er in de toekomst in de bioscoop zal zijn. Tot nu toe loopt het niet storm bij het speciaal door onafhankelijk filmproducent Kees Kasander samengestelde 'Exploding cinema'-programma. Boven op de eerste verdieping van Café Polular wordt al een paar dagen driftig geweb-chat. Je meldt je aan met een codenaam, schrijft een bericht, drukt de enter-toets in en, flits, de boodschap staat op het scherm, tussen de andere.

Een scherm verder speelt een jonge gabber Doom 2. Het schietspelletje verschilt niet veel van de meeste al bekende videogames, zij het dat de animatie veel geavanceerder is. De onderwereld van bunkers en eindeloze trappenhuizen is klein omdat het scherm klein is, maar virtueel genoeg om je, met gun, werkelijk een filmheld te voelen. Hoe sterk de digitale animatiefilm zich overigens ontwikkeld heeft, bleek bij de vertoning van 'Ghost in the shell' van Mamura Oshi (87 minuten!). Bij Oshi is de strip tot leven gewekt en de futuristische stad 'virtueel echt' geworden. Het enige dat moeilijk went is het stopcontact in de nek van de mooie cyberspace-agente in de hoofdrol: de puntjes ogen als twee megabites van een moderne Dracula.

Interessanter dan Doom is het spel Lurker, dat bedacht werd door een aantal studenten van het Media Instituut van Harvard, Cambridge. Festivalmedewerker Serge speelt het. Op dinsdagmiddag meldt hij zich aan en moet ongeveer 24 uur wachten op het bericht of hij met vijf andere, over de hele wereld verspreide internetters het interactieve spel mee kan spelen. Lurker is momenteel het summum van interactieve storytelling, zegt een van de makers.

Hoe de gebruiker digitaal kan ingrijpen in een filmverhaal werd ook duidelijk bij de presentatie van de cd-rom Now van James Mac Cay. Now is samengesteld uit bestaand filmmateriaal van Derek Jarman. Zit je bij Now nog aan Jarman vast, nog even en iedereen kan via de cd-rom zijn eigen levensgeschiedenis samplen. De Amerikaanse multi-mediakunstenaar Dana Atchley gaf dinsdagavond een voorproefje van het dia-avondje van het jaar 2000. Met achter zich een groot videoscherm en naast zich een tv-toestel waarop (gezellig) een brandend haardvuur te zien was, vertelde hij (muis in de hand) hoe hij de jaren '40 (klik-wat wilt u? en er volgt een filmpje, een foto, muziek of een radiostem) tot en met '80 was doorgekomen. Veel stelde het niet voor.

De found-footage-filmers Yervant Gianikian en Angela Ricci Lucchi hadden wel iets te melden. Met in Moskou opgespoorde archiefbeelden van onder meer het Oostenrijkse leger aan het front in Oost-Polen maakten zij 'Prigionieri della Guerra'. De beelden uit 1914-1918 waren indrukwekkend. Erg was het daarom te moeten zien dat de helft van de zaal leegliep. De film had een beter lot en een serieuzere programmering verdiend.

Woensdag, 17.00 uur: Serge wacht nog steeds op verbinding.