VIDE

Het High Museum of Art in Atlanta - ontworpen door Richard Meier - is een wat vreemd museum. Als een gestolde witte spin ligt het roerloos op een grasveld langs Peachtree Street, de slagader van downtown Atlanta.

Van buiten oogt het als een vrij solide volume, waarin je een woud van dichte museumkamertjes verwacht. Veel van de ruimte wordt echter opgesnoept door 'infrastructurele ruimte': entree, wandelpaden, hellingbanen en vooral, als majestueus middelpunt, een enorme vide. Het hele museum is geordend rondom deze open ruimte in de vorm van een kwart cirkel. Je kunt nergens komen in het museum zonder deze 'void' te passeren. In de handen van Meier wordt de vide een strategisch instrument in het manipuleren van het ritme en tempo van de kunstkijker. Zomaar overstappen van expositievloer naar expositievloer is er niet bij. Iedere overstap opnieuw, moet je de luie hellingbaan langs de gekromde wand van de vide nemen: een door de architect opgelegde rustpauze. Je krijgt even de tijd je hoofd te ontdoen van Giovanni Bellini's Madonna met Kind en Monets Houses of Parliament in de mist, voordat je de confrontatie aangaat met een shaped canvas van Frank Stella of de rauwe graffiti van Jean-Michel Basquiat. Of je gebruikt de pauzeruimte als buffer tussen verdiepingen met totaal verschillende kunststijlen. Als extraatje biedt Meier tijdens de rustgevende kuierwandeling over de hellingbanen een contemplatief zicht op grote blinde panelen gemonteerd op de relingen van de museumzalen. De vlakken vangen een geraffineerd spel van licht en schaduw op, gegenereerd door het web-patroon in het daklicht van de vide. Zo wordt de vide in het High Museum nog een onderhoudende pauze ook.