Naar jongensland met de Spankers

Surf, die even opwindende als zorgeloze gitaarmuziek van begin jaren zestig, mag weer. King of surf Dick Dale viert na 35 jaar opnieuw triomfen op de podia. Het is nu nog wachten op de wederopstanding van The Ventures, The Shadows en onze vaderlandse indorock-groepen.

Over Nederland spoelt ondertussen een golf jonge surfbandjes met namen als The Firebirds, Krontjong Devils en The Treble Spankers. De laatste verrast met (voorlopig) de leukste plaat van 1996, HASHEEDA (Polydor-529.947), zowel op cd als vinyl te koop. In het openingsnummer zet het indringende geluid van een langsscheurende brommer direct de toon. Je wordt meegenomen naar een ongecompliceerd jongensland met leadgitarist Phantom Frank als gids.

Speels en trefzeker strooit hij zijn staccato gitaarsolo's uit over dertien instrumentale nummers die compact de kern van de surf uitdragen. Hij zingt met zijn snaren, iedere noot wordt aangeplukt gespeeld. Striemend slagwerk, transparant opgenomen zodat je het geritsel van de bekkens goed hoort, en raspende ritmegitaren verhogen het authentieke geluid.

Een vrolijke cover van het nummer Popcorn (de tune van de easytune-beweging) en een onderkoelde knipoog naar de sixties in 'Wella flex blue' onderstrepen de lichtvoetigheid van deze plaat. Toch heeft Hasheeda meer in petto. Het titelnummer en vele andere composities van eigen hand zijn gekruid met een meditterrane toets. De Spankers lieten zich inspireren door de scherpe sound van de 'baglama', een Grieks snaarinstrument op zakformaat ('Me jirévis'). Jiddische ('Vahim') en Arabische invloeden werden even soepel omgesurfd.

In 'Samira', het enige niet-instrumentale nummer, begeleiden The Treble Spankers de uit Casablanca afkomstige zanger Abdellatif. Zijn kringelende toonladders voegen zich moeiteloos tussen de surf-snaren. Hasheeda is even geschikt voor een personeelsfeest als voor een lange autorit.