jeugdtheater

'Tweesprong', vanaf zeven jaar, is te zien: 9/2 in Haarlem, 16-17/2 in Leiden, 12/3 in Groningen, 17/3 in Den Bosch.

Het sprankelende duet rond het afscheid van de man en de vrouw, 'Wenen' geheten, vormt de opmaat tot de voorstelling. Het afgelopen jaar maakte Arena een viertal duetten met gastchoreografen uit binnen- en buitenland. De voorstelling 'Tweesprong' is het sluitstuk van dit internationale project en telkens wordt de voorstelling ingeleid met een van deze vier duetten. De andere drie heten 'Amsterdam', 'Zürich' en 'Genk' en zijn evenals 'Wenen' vernoemd naar de plaats van herkomst van de betreffende gastchoreograaf.

Het duet 'Wenen' is eenvoudig, maar een juweeltje. Rond een simpele handeling als het inpakken van een hutkoffer dansen de twee geliefden in een speelse choreografie hun conflict uit. Hij moet weg, maar zij wil dat hij blijft. Hij wil opschieten en zij wil aandacht. Hij vouwt zijn kleding op en zij gooit het weer in de war. Spel en dans vloeien natuurlijk en vanzelfsprekend in elkaar over. Dagelijkse handelingen en opkomende emoties monden uit in originele bewegingsvariaties en vloeiende dans. Nienke van der Maar en Pascal Rekoert zijn niet alleen als dansers een lust voor het oog, ook als acteurs kennen zij het klappen van de zweep en vooral Nienke van der Maar heeft een bijzonder aanstekelijke en wat clowneske mimiek.

Zwierig Na 'Wenen' ontmoeten we in 'Tweesprong' een zestal reizigers en hun koffers. Gekleed in beige, klokkende kostuums dansen ze zwierig over het speelvlak en komen bij elkaar op een afgesproken ontmoetingsplek: een verrijdbaar tulpentuintje met een mannelijk naakt (een copie van Michelangelo's 'David'). Ieder draagt, naast zijn bagage, zijn persoonlijke bijzonderheden met zich mee en samen op reis komen ze in confrontatie met elkaar en zichzelf. Althans in aanzet, want in 'Tweesprong' gebeurt eigenlijk niet zoveel. Esthetisch gezien is 'Tweesprong' mooi, met vloeiende choreografieën en professionele dansers in een harmonisch toneelbeeld. Maar de voorstelling laat te weinig variatie zien. De dansers vervallen in langdurig handengeschud en om elkaar heen gedraai en lijken niet verder te komen dan een eerste dansante kennismaking en het aftasten van elkaars grenzen. Er zijn te weinig pieken en dalen en op den duur zakt daarmee de spanning weg. Ook blijven veel mogelijkheden van de koffers als attributen onbenut. Ze worden meegedragen, rondgezwierd en in een rijtje gezet, maar het blijft bagage.

Leuk is het dan ook wanneer uit een van de koffers een tulpentuintje tevoorschijn komt en een danser bloemen ronddeelt. En tegen het slot klinkt uit een andere koffer een muziekje en komen er papieren bootjes te voorschijn. Onder het geloei van een scheepstoeter gaan de zes dan na een showy dans aan boord van een schip. 'A love exciting and new. Come aboard we are expecting you', zingt een zalvende stem de vertrekkende reizigers toe.

Danstheater Arena stond dit afgelopen jaar zelf ook op een tweesprong van stoppen of doorgaan, maar gelukkig verkreeg het gezelschap na een stevige lobby alsnog structureel subsidie. 'Tweesprong' markeert dan ook een roerige tijd en zal daar wellicht onder te lijden hebben gehad. Choreografe en artistiek leidster Kim van der Boom staat immers meestal garant voor professionele maar ook theatraal aantrekkelijke en aanstekelijke jeugddansvoorstellingen .