Uit BRIEVEN van lezers

KRO De laatste tijd zendt de KRO een overvloed aan reclamekranten en -folders naar de kerken. Maar wanneer de programma's hiermee in tegenspraak zijn en toch weer in de oude fouten terugvallen, dan kan men dat papier beter thuis houden.

Wat is het geval? Zaterdagavond 20 januari Kruispunt-radio. Mgr. A. Simonis geeft zijn visie op de problematiek rond de begrafenissen van katholieken die geen band meer hebben met de kerk. Hij vraagt zich met name af of dan een eucharistieviering wel wenselijk is. Hij geeft geen richtlijnen, maar vraagt enkel deze suggesties in overweging te nemen. Tevens beroept hij zich op een soortgelijke publikatie van mgr. Muskens, de bisschop van Breda. Direct hierna wordt er een 'tegenstander' van de kardinaal geïnterviewd die diens uitspraken in de kortst mogelijke keren in de grond boort. Deze spreker ging zo ver dat hij voorstellen van de kardinaal 'pastoraal-crimineel' noemt.

Op deze wijze torpedeert de KRO de alom verlangde dialoog en geeft nieuw voedsel aan de escalatie. Amsterdam Dr. G. Meershoek, pr.

Islamanoia Fractieleider Schutte van het GPV weet nu wat het is om te vallen in handen van de 'politiek correcten'. Wat heeft hij misdreven? Hij heeft het bestaan - ongehoord gewoonweg! - om het dogma te ontkennen dat religieuze pluriformiteit een verrijking van onze samenleving betekent. Hoe meer geloven op het Nederlandse kussen, hoe mooier - nee, dat wil er bij onze vrijgemaakte broeder niet in. Eerder geldt: daar slaapt de duivel tussen.

Hoe durft hij! Zo'n opvatting dient met wortel en tak te worden uitgeroeid. D66-Kamerlid Van Boxtel sprong als selfmade inquisiteur naar voren en slingerde de ketter z'n banvloek naar het hoofd: aantasting van wat ons allemaal heilig is, de multiculturele samenleving. Erger nog: bevordering van islamanoia.

Schutte deed nog een manhafte poging z'n stelling te verduidelijken en zich te verdedigen. Islamitische vluchtelingen zijn in Nederland welkom. Wij staan voor vrijheid en democratie; krachtens het beginsel van de scheiding van kerk en staat mogen zij net zo goed moskeeën oprichten als christenen kerken. Zou er getornd worden aan hun recht om eigen scholen te stichten, Schutte zal voor hen in de bres springen. Moslims hebben immers, ook wat dit betreft, dezelfde rechten als vrijgemaakten en reformatorischen.

Het mocht niet allemaal niet baten. Eén opmerking blijft hangen: de islam is geen verrijking van de Nederlandse cultuur. Dat is voldoende om Schutte voor de rechterstoel van verdraagzaam Nederland te dragen. Zo zie je maar weer: de onverdraagzaamheid der verdraagzamen is groot. Hilversum Henk van der Molen

Assessor De aandacht die Trouw op 24 januari besteedde aan het vertrek van assessor De Groot (hervormd synodelid en niet gereformeerd, zoals het onderschrift onder zijn foto meldde) komt overeen met de invloed die de moderamencratie op de synode meent te hebben. Assessor De Groot legt de zwarte piet bij de Gereformeerde bond en gaat daarmee voorbij aan de kerk-brede bezwaren die in de hervormde kerk leven (o.a. ook bij de Confessionele vereniging). Volgens assessor De Groot hebben de afgevaardigden naar de synode geen gaatje in hun hoofd. Maar zelf sprak hij als assessor in de synode-vergadering van maart 1995 de onsterfelijke woorden: “Het collectief geheugen laat het moderamen hier in de steek.” Rotterdam Ds. S. den Blaauwen

Fokker (4) Natuurlijk heb ik de adhesiekaart van Fokker ingestuurd om mijn steun te betuigen aan dit bijzondere bedrijf. De ondergang van Fokker zal een groot verlies betekenen voor heel Nederland en ik leef erg mee met die personeelsleden van Fokker die buiten het arbeidsproces komen te staan. Maar. . . is het niet terecht ook eens serieus stil te staan bij de sectoren waarin druppelsgewijs ontslagen vallen, zoals b.v. de agrarische sector? Ik weet maar al te goed, dat het hierbij gaat om een groep hardwerkende ondernemers, die de laatste tijd de waarde van hun geïnvesteerde kapitaal danig hebben zien teruglopen of, sterker nog, hun bedrijf hebben moeten beëindigen. Bovendien betreft het hier mensen die moeilijk in een passende werkkring opnieuw aan de slag zullen kunnen komen. Daarbij komt dan nog - last but not least - hun vaak sterke emotionele gebondenheid aan bedrijf en grond. De adhesiekaart aan Fokker vermeldt: 'Eerst de textiel. Toen de scheepsbouw. Nu gaat het om onze vliegtuigindustrie.' Mag ik de vraag stellen: 'Waar blijft het ondersteunend medeleven met onze agrarische medemens?' Die sector heeft, en niet alleen in de oorlog, zeker zijn bestaansrecht bewezen en verdient evenzeer onze sympathie. Maurik G. van Schaik-van Dam