'We willen dat het publiek de regering onder druk zet'

“Ik denk niet dat ik zijn taillemaat bereik”, zegt Ariel Sjaron als hij de hand schudt van een magere religieuze jongen die zijn steun komt betuigen. Ariel Sjaron, befaamd om zijn verleden als generaal, zijn weinig orthodoxe politieke tactieken en zijn niet geringe omvang, is in hongerstaking.

“Sommige mensen betalen ervoor, gaan naar een kuuroord, en lijden. Ze staan er alleen voor. Ik heb hier fantastisch gezelschap, het kost niks en ik kan het bevorderen van een nationale zaak combineren met persoonlijk profijt.”

Met dat laatse doelt 'Arik', zoals hij in de volksmond heet, op het verlies van enkele van zijn vele overtollige pondjes en niet - zoals zijn critici in de pers suggereerden - het 'meevaren' op de nieuwe golf van rechtse protesten en zijn terugkeer naar de volle gloed van de schijnwerpers (nadat hij door een staaroperatie zich daar lang verre van heeft gehouden).

Het gezelschap hongerstakers dat het vredesoverleg willen stop zetten en een referendum over de toekomst van de westelijke Jordaanoever eisen, telt zo'n veertig officieren b.d., wat professoren, rabbijnen en nog twee parlementsleden. Sjaron is duidelijk de ster en de grootste attractie voor de bezoekers.

De een na de ander sluiten ze aan in de rij om hem een handje te geven, hun steun en bewondering te betuigen en veel sterkte te wensen. Overigens eindigt de hongerstaking maandag al, tegelijk met het einde van de weeklange rouw-periode voor de slachtoffers van de aanslag op de bus in Jeruzalem.

Het soort bezoekers die hun solidariteit komen betuigen is gevarieerd, het zijn niet alleen de bekende kolonisten uit de westelijke Jordaanoever.

“We hebben ook gisteren geprobeerd te komen”, verontschuldigt een echtpaar van middelbare leeftijd zich, met een zwaar Russisch accent, “maar we zaten vast in de file en zijn toen maar weer naar Haifa teruggegaan (een reis van twee uur - red.). Maar we wilden je echt de hand schudden, dus zijn we nu weer teruggekomen.”

“Ik was verleden jaar in Jaffa, toen ze daar vuilniscontainers en auto's in brand staken”, vertelt een besnorde man uit Tel Aviv, het insigne van de luchtmacht om zijn nek. “En geloof me, de politie pakte die demonstranten niet half zo hardhandig aan als gisteren.”

“Ja, wat dacht je?” Sjaron gaat er uitgebreid op in. “In Jaffa zijn die rellenschoppers Arabieren. Maar de mensen die hier gisteren hun democratische rechten uitoefenden waren Joden. Het bewijst om wie deze regering echt geeft.”

Wat denkt Sjaron met zijn hongerstaking te bereiken, naast het zich koesteren in de bewondering van zijn aanhangers? “Ik denk niet dat als ik hier een week zit, dan dat gebouw in elkaar stort”. Hij wijst op het ministerie van de premier aan de overkant van de straat. “Wat we proberen is het bewustzijn van het publiek te vergroten ten aanzien van de gevaren die in de huidige situatie schuilen. Als lid van de oppositie is mijn invloed beperkt. We willen dat het publiek de regering onder druk zet, dat die nu eindelijk de strijd tegen het terrorisme serieus aanpakt, en we willen dat ze het vredesproces lang genoeg stopzet, zodat ze lang genoeg kan nadenken waar dit proces toe leidt.”

Het interim-akkoord wordt binnenkort al getekend. Is Sjaron dan niet een beetje laat met z'n staking?. Of is het meer voor 'de annalen', om iets gedaan te hebben?

“We hebben een lange lijst met plannen voor verdere acties”, verzekert Sjaron. Maar dan wordt zijn aandacht afgeleid door het arriveren van een nieuwe batterij voor zijn draagbare telefoon. “Kom maar terug als we ermee beginnen.”