Mooier kun je 't niet bedenken

De auteur is lid van het Europees Parlement en was minister van WVC in het derde kabinet-Lubbers.

Die opvatting zal aanleiding geven tot verhitte debatten over de ontroering, weerzin, de gehechtheid of de onthechting, die het nationaal bevrijdingssymbool bij ieder van ons oproept. Want over gevoel valt best te twisten, net zoals over smaak trouwens.

Fuchs en ik hebben aan dat laatste een gezamenlijke herinnering. Toen ik als minister van WVC de uitbreiding van de Kamer luister wilde bijzetten door het offreren van een kunstwerk, dat door een commissie van kunstkenners onder leiding van Fuchs was uitgezocht, ging dat feest niet door. De betreffende Kamerleden hielden niet van Kounellis, vonden het beeld niet mooi, of zagen niets in de symboliek ervan. Het voor het beeld gereserveerde geld werd uiteindelijk gestoken in een architectonische verfraaiing van het plein opzij van de Kamer; een bijzondere bestrating, een bank, een historisch poortje. Niks om je aan te storen, niks om je over op te winden; niks eigenlijk.

Ik heb van dat voorval wat geleerd, Fuchs kennelijk niet. Want dat het debat dit keer zal resulteren in een door hem van een kwaliteits-keurmerk voorzien kunstwerk, dat een grotere aanwinst zal zijn voor de openbare ruimte en emoties zal oproepen die passen bij een nationaal monument? Het lijkt mij voorspelbaarder dat zo'n nieuw-voor-oud-operatie zal uitmonden in een wezenloos compromis.

Het monument op de Dam herbergt veel: de bijdragen van talloze Nederlanders die daarmee een stukje ervan als eigen beschouwen, de vele momenten dat velen er ontroerd werden op de vierde mei, de herinneringen aan al die er bivakkerende hippies, de afspraken die mensen er maakten, spelende kinderen, uitgeputte dagjesmensen. Allemaal herinneringen die te maken hebben met een monument dat midden in het dagelijks gewoel staat, gebruikt wordt door mensen; een uitdrukking van bevrijding en vrijheid.

Mooier kun je het toch niet bedenken?