6549

LEEUWARDEN - Om zes uur heeft hij zijn startkaart op zak, nummer 6549. Hij is een van de laatsten in Leeuwarden, maar zo heeft hij ook geen last van files onderweg. En van files bij de inschrijving.

In de gezellige hal van het FEC-gebouw kijkt hij nog even rond, koopt een telefoonkaart (speciaal uitgegeven ter gelegenheid van de Elfstedentocht) om onderweg te kunnen bellen en rijdt naar zijn gastgezin in Stiens. Daar staat de pan met spaghetti hoog op, net als de kachel. Een warm onthaal dus, hij kent ze nog van de vorige keer. Het glas wijn laat hij staan, daar wordt hij alleen maar wakker van. Normaal drinkt hij al weinig. Nou vooruit, één slokje dan.

De dag is omgevlogen gisteren. 's Morgens heeft de telefoon niet stilgestaan. Op bed was hij verwend met een kopje thee. Daarna had hij zich gemeld bij de fysiotherapeut. Die heeft zijn nek nog even in de wurggreep genomen, de pijntjes laten voelen en hem daarna weggestuurd. Geen vermaningen, een gelukkig bezitter van een startkaart voor de schaatskaart breng je toch niet van zijn plan af.

Het inpakken, dat heeft hem de meeste tijd gekost. Van schaatsen is niets meer gekomen, wel lekker op de fiets om de laatste boodschappen in het winkelcentrum te doen. Een nieuwe rugzak gekocht, de oude was uitgescheurd bij het pakken. Hij wil dit jaar nog meer meenemen dan op de tocht van '85. Reserve schoenen, reserve wanten en extra sweatshirts. En nog maar een nieuw paar veters, want wat er in zijn schaatsen zit, is aan de dunne kant: zuinig als hij is, wil hij het nog even aanzien. Pleisters heeft hij ook, zijn zaklamp zit in de zak en de reserve schaatsbeschermers die hij toch maar gekocht heeft. Je weet het maar nooit, vorige week was er nog een van de veren geknapt.

De foerage houdt hij simpel vandaag. Boterhammen, zelf gesmeerd. Mandarijnen, plakken koek, een paar rolletjes energie. Geen drank, dat is zwaar, en bovendien is onderweg genoeg te krijgen.

Het kan allemaal in de rugzak, zelfs het fotocameraatje. Hij weet nog niet of hij het echt meeneemt. Het zal vast bevriezen, denkt hij. Maar een foto op de schaats is wel een leuke herinnering. Hij slaapt er nog een nachtje over. Zijn grootste zorg is van hem afgevallen: z'n schaatsmaatje is er! Gisternacht om drie uur uit Venezuela halsoverkop vertrokken.