KLANT

De ingezonden brieven-rubriek van een concurrerende krant werd zaterdag praktisch in zijn geheel gevuld met klachten over een verstoorde treinenloop en te laat bezorgde kerst- en nieuwjaarswensen. Daar keek ik van op. Is het jaar nog maar net begonnen, heb je al die zeikerds weer, dacht ik. Abonnees van Trouw hoor en lees je er niet over. Over de trein kan ik trouwens niet spreken. Om redenen van een effectieve tijdsindeling reis ik al jaren niet meer op die manier. Ik heb een gloeiende hekel aan al die door de NS ingezette bussen.

En de kerst- en nieuwjaarspost? Iedereen die ik bedank voor het kaartje kijkt me aan met een blik alsof hij de envelop in een vorig leven reeds in de brievenbus heeft gestopt. Laatst las ik nog dat de PTT zich druk maakt om de concurrentie van allerlei particuliere bedrijfjes. Grif toegegeven, het is niet eerlijk dat iemand de post sneller wil rondbrengen. Ik las ook dat de PTT houders van postbussen extra geld gaat vragen voor een snelle bezorging. En dat je op brieven naar het buitenland 'priority' of een afgeleide daarvan moet schrijven. Dat schijnt 'voorrang' te betekenen. Op weg naar het millennium hoor je niet van al te veel op te kijken. Maar wát vond ik het vroeger vertederend dat de PTT 'Tante Post' heette. Het mens is zeker oud geworden; stram en traag beweegt ze zich voort.

Van dat tijdsgewricht herinner ik me ook nog dat de klant koning was en de dienstaanbieder de horige onderdaan. Er zijn, buiten de PTT en de NS, meer van die bedrijven die dat principe zonder overleg met de consument veranderen. Zo blijken ook credit-cardmaatschappijen heel inventief te zijn in het eenzijdig toevoegen van regels aan de kleine lettertjes.

Laatst zat ik met vijf collega's van andere kranten ergens te eten. Ieder rekende af met zijn eigen kaart. We kregen, zoals het hoort, een kopie van het af te boeken bedrag. Wie schetste mijn verbazing dat het bedrag van de totale restaurantnota van mijn girorekening werd afgeschreven? Dat leek het restaurant, zonder de kaarthouder om toestemming te vragen, kennelijk wel zo handig.

En wat te zeggen van de fraudegevoeligheid van je credit card? Het lijkt wel een gemagnetiseerde prostituee, die naar believen door iedereen kan worden gebruikt. Wanneer krijgt de klant weer iets te vertellen?