jazz

BERGEN (NH) - Oudere jazzliefhebbers kunnen er lyrisch over praten: die heerlijke zondagmiddagen in het plaatselijke jazzcafé, waarop de nieuwste platen gedraaid werden en er met enige regelmatig een jazztrio of -kwartet uit de nabije omgeving optrad. Soms zelfs met een verdwaalde Amerikaanse gastsolist erbij, die zich had laten strikken voor dat optreden in 'die te gekke jazzclub'.

Echte jazzcafés zijn er nauwelijks meer. Reguliere jazzclubs en concertzalen met af en toe een jazzconcert hebben die functie overgenomen. Maar zondagmiddag leek het in de caféruimte van Hotel Russenweg in het kunstenaarsdorp Bergen (NH) alsof de tijden van weleer waren teruggekeerd.

Hotel Russenweg organiseert om de twee weken op zondagmiddag een jazzconcert. Deze keer trad er het kwartet op van de jonge zangeres Ilsa Huizinga. Alle ingrediënten waren aanwezig: de piano klonk net niet vals, de contrabas zoemde vertrouwd en het slagwerk ritselde keurig de maat. Daarnaast die eeuwige wolk van sigarettenrook en het geroezemoes van bezoekers, soms dwars door de mooiste passages.

Ook dat laatste was als vroeger. Jazzliefhebbers scheppen er vaak genoegen in door luidruchtig hun instemming (of ongenoegen) te laten klinken op die momenten dat hun hoofd er naar staat. Niet altijd zijn dat de geschiktste momenten. Maar enfin, niemand heeft er echt last van - zelfs de musici niet.

Toch was het jammer dat veel bijzondere momenten minder goed hoorbaar waren. Want Ilsa Huizinga (artiestennaam: Ilsa) mag dan wel de zoveelste loot zijn aan de omvangrijke, ogenschijnlijk onbeperkt groeiende boom van jazzvocalistes, ze liet deze middag toch een meer dan uitstekende indruk achter.

Huizinga presenteert zich leuk, beschikt over een aangename stem en koppelt een uitstekende techniek aan een goede dictie. Bovendien durft ze zich ook daadwerkelijk te laten gaan op de momenten dat ze geacht wordt zich te geven in tekstloze solo's. Haar kracht zit in de hogere registers (de laagste tonen zijn haar zwakste kant), die ze met veel gevoel uitbuit. Snelle of langzame nummers, makkelijke songs of stukken die een zekere virtuositeit vereisen: alles pakt ze aan met opmerkelijk gemak en bovenal met een steeds weer lekkere jazzy toon.

Avontuur ontbreekt

Haar zwakste punt is vooralsnog het repertoire: beproefde evergreens als de Rodgers & Hart-songs 'My heart stood still' en 'I didn't know what time it was' en Irving Berlins 'I got lost in his arms', zoals die op haar kersverse debuut-cd 'Out Of A Dream' zijn te beluisteren. Het pleit voor haar dat ze ook stukken zong die niet op die cd staan, waaronder het puntige, lekker snelle 'I got just about everything'. Maar veel avontuurlijker waren die helaas niet. Wat dat betreft zou ze eens naar haar succescolle Amerikaanse collega Cassandra Wilson moeten luisteren. Dergelijk repertoire zou Ilsa's carrière in een stroomversnelling kunnen brengen.