Voor Bart Veldkamp bleef het genadeschot uit

Van een onzer verslaggevers LEEUWARDEN - Hij had onderweg drie keer om de kogel gevraagd. Vervolgens was hij tien keer dood gegaan. Achteraf was hij natuurlijk blij dat hij het genadeschot niet had gekregen. Voor allroundschaatser Bart Veldkamp kan het komende EK in Heerenveen bij lange na niet in de schaduw van de Elfstedentocht staan.

De Hagenaar met een Belgische licentie, die ieder seizoen bij wijze van training enkele marathons op kunstijs schaatst, eindigde als 29e en zag zodoende de wens vervuld in de top dertig te finishen. De verslaggever van de Haagsche Courant die hem vooraf had gevraagd waar hij na de wedstrijd telefonisch te bereiken zou zijn, had hij verontwaardigd aangekeken. “Ik zit bij de eersten, je kunt me onmogelijk missen.” Later, ongemakkelijk zittend om zijn pijnlijke rug nog enigzins te ontzien, gaf hij toe dat dat grootspraak was geweest. “Ik heb nu eenmaal de eigenschap dat ik denk dat ik altijd voorop rijd. Maar dat bleef beperkt tot de start. Ik was snel weg uit de kooi, maar dat kwam omdat ik de vorige keer gigantisch langzaam was. Ik nam toen de tijd om mijn schaatsen aan te doen. Ik was, geloof ik, als driehonderdste weg.”

Met het oog op het naderende EK had Veldkamp lange tijd geaarzeld of hij vrijdag het startbewijs zou afhalen. “Eerst zei ik: Nee. Ik was op trainingskamp in Davos, maar donderdagmiddag dacht ik: Wat kan mij dat EK schelen. Ik word daar vijfde of zesde, en als het minder lekker gaat dan ik dacht, zou ik er nog meer spijt van krijgen.” Iedere vergelijking met het langebaanschaatsen gaat mank. “Na een half uur had ik al enorm last van mijn heupen. Ik heb onderweg alles gedacht. Je zegt tegen jezelf: gewoon je ene poot naar voren zetten, dan komt die andere ook wel. Dat stuk voor de wind ging nog wel, daar kon je nog een beetje schaatsen. Maar dat eind van Harlingen naar Dokkum was echt een hel. Ik ben daar drie uur lang dood gegaan.” Opgegeven was niet in hem opgekomen. “Afstappen is een ziekte. Als je daaraan begint, loop je binnen het uur al enorm te balen.”

De Elfstedentocht zal de voorbereiding van Veldkamp op het EK niet beïnvloeden. In het ergste geval is hij gehandicapt door een grote blaar op de rechterhiel. In Thialf moet hij het gewoon weer van zijn techniek hebben, van zijn hupje. “Daar gaat het om het juiste moment, het linkerbeentje zus, het rechter zo. Marathonschaatsers zijn veel meer met de natuur bezig. Het gaat niet om de techniek, het is gewoon rammen. Kijk maar naar Hulzebosch.” Veldkamp had zijn vriend Johann Olav Koss, die met Geir Karlstad de toertocht reed, geadviseerd niet te denken dat hij er met verfijnd schaatsen zou komen. “Die traint niet meer. Ik wist nog een beetje wat mij te wachten stond, hij in het geheel niet.”