KARDINAAL

Gisteren had staatssecretaris Schmitz de Raad van Kerken op bezoek over de asielzoekers in het algemeen en het tentenkamp in het bijzonder en binnenkort komt kardinaal Simonis bij minister Borst op de thee om te vertellen hoe volgens hem de rest van de wereld in elkaar steekt.

Het lijkt me onderhand tijd voor een speciaal postje erbij in de regering, dat van staatssecretaris geestelijk leven. Schmitz of Borst, ik zou niet een, twee, drie weten wie van de overige bewindsfiguranten bij machte was dat erbij te doen.

Nee, de premier ook niet. Kok gaat wel over alle zegen komt van boven, maar hij heeft het te druk met de voorbereidingen voor de aanleg van, zoals hij het vrijdag noemde, een 'milieubaan' bij Schiphol na 2003. Daar zullen dan waarschijnlijk milieuboeings gaan landen. Het vertrouwen in hem is nationwide zo groot, dat ik er rekening mee houd dat zijn gevolg denkt dat hij voor de definitieve oplossing van de luchtvaartproblemen voor over zes jaar het oog al heeft laten vallen op het Damrak. De terrassen kunnen gewoon blijven staan.

Het schijnt dat minister Borst zelfs woedend is op kardinaal Simonis. Maar kom, kom, dat lijkt mij wat overdreven. Elke overeenkomst tussen de werkelijkheid en de wereld van kardinaal Simonis berust op toeval. En dan is de houdbaarheidsdatum van zijn ideeën ook al ruim overschreden. Mevrouw Borst had zeker de bijsluiter niet goed gelezen.

Zaterdag beweerde Simonis in het Utrechts Nieuwsblad dat hij een rechte lijn waarneemt tussen de legalisering van abortus en euthanasie en het recente, zogenaamde zinloze en dodelijke geweld langs de straten. Als je verneemt dat abortus en euthanasie onder bepaalde omstandigheden zijn toegestaan, “waarom zou je anderen dan niet doodtrappen als ze in weg staan”, luidde zijn redenering. Ik geloof graag dat de prelaat het meent. Daarom is er ook zo weinig reden hem op visite te vragen als hij weer eens naar buiten heeft gekeken omdat het binnen zo stil was.

Bestonden er geen moord en doodslag in de goede oude tijd van het ondergeschoven kindje, het verboden kapotje en het ondraaglijk lijden? Ik zou er geen eed op durven doen. Maar ja, in tegenstelling tot Simonis vind ik het doodschoppen van mensen ook geen ethisch probleem. En hij mag dan kardinaal zijn, slechts in de marge iets voor de staatssecretaris geestelijk leven.