W.H. Wolvekamp 1907 - 1997

AMSTERDAM - Hij ondertekende zijn stukken met 'W.H. Wolvekamp'. Zo was dat vroeger bij recensenten van een krant. Dat waren heren (zelden dames). Pas in de rouwadvertentie lees ik dat hij Wilhelm Hendrik heette, wat een te-laat gevoel van lotsverbondenheid deed opdwarrelen, getooid als ik ben met de namen Franz Heinrich.

Maar we hadden een band, via de telefoon, over muziek. Want W.H. Wolvekamp leefde voor de muziek, zeker toen hij op 61-jarige leeftijd met pensioen kon (hij was administratief medewerker bij een Rotterdams handelsbedrijf) en het ferme besluit nam om naar het conservatorium te gaan, waar hij in drie jaar tijd met vlag en wimpel afstudeerde voor piano met bijvak orgel. Het was voor hem de ultieme trots om dàt bereikt te hebben in het leven. En hij nam zoete wraak op de collega's die hem altijd hadden aangezien voor 'amateur'.

De collega's, dat waren organisten (hij speelde in de gereformeerde kerk te Hilligersberg) en recensenten van allerlei couranten in het Rotterdamse. W.H. Wolvekamp was dat voor het dagblad Trouw, sinds 1948. Maar zijn omgang met muziek dateerde al vanuit zijn kinderjaren. Hij, geboren in 1907, had alles en iedereen gehoord en gezien die optrad in Rotterdam en wijde omgeving vóór WO II. Daar gingen vaak die telefoongesprekken over sinds ik, begin 1980, de muziekredactie ging voeren bij deze krant. Zeker eens per maand belde ik met hem. In Wolvekamp hoorde je de hartstocht van de liefhebber, een kleuring die je veel minder terug las in zijn recensies. Maar zo gedroegen alle recensenten zich: vormelijk.

Op mijn verzoek legde hij rond 1986 die herinneringen aan grote pianisten als Paderewski en violisten als Huberman vast en beschreef hij met verve welke grootse momenten hij had meegemaakt in het rijke Rotterdamse muziekleven. En niet te vergeten het 'Philharmonisch', zoals iedere geboren en getogen Rotterdammers het R.Ph.O. aanduidt, met Eduard Flipse als magische leider. Die artikelen vormden de afronding van bijna veertig jaar schrijven over muziek. Het viel hem zwaar die regelmatige concertgang te moeten opgeven vanwege zijn afnemende gezondheid.