Het was een aangename droom, ik weet niet meer ...

Het was een aangename droom, ik weet niet meer waarover, maar het kan best weleens over die geweldige vakantie van '87 geweest zijn. We waren toen met ons hele gezin op een van die schitterende eilanden in de Pacific beland.

We hebben daar eindeloos gesnorkeld en de schoonheid van de koraalriffen vind ik in geen enkele natuurdocumentaire terug. Het is dat ik weet dat je daar met snorkelen beter je T-shirt aan kunt houden anders zou ik, om daar nog een keer te komen, zo weer m'n rug schorpioenrood laten verbranden.

Schorpioenen schijnen trouwens erg goed tegen nucleaire straling te kunnen.

“Ze hebben hem ontploft”, zei m'n moeder terwijl ik bezig was met het opstaanproces.

“O”, en na een haastig ontbijt ging ik naar school. Maar dan zie je 's avonds die beelden en je denkt: “Shit!”

En na een poosje begon er een duivelse gedachte in me op te komen. Straks kunnen de Fransen nadat ze Mururoa flink hebben uitgehold een nog efficiëntere bom bouwen. Binnen een paar jaar lekt die kennis uit en komt in handen van bijvoorbeeld de bommenleggers die nu Parijs terroriseren. En nu ben ik bang, heel erg bang, dat ik, als het centrum van Parijs met hulp van eigen onderzoek “efficiënt” is platgelegd, op de een of andere manier zal moeten lachen.