Laat Hans Visser alsjeblieft niet weglopen

Teleurgesteld over het Samen op Wegproces liet ds. Hans Visser in een Podiumartikel weten daar genoeg van te hebben. Maar het door hem verlangde 'management by love' is er al, vindt een optimistischer geloofsgenote. De auteur is voormalig lid Generale Synode Gereformeerde Kerken, thans betrokken bij diverse kerkelijke organen.

Ds. Visser is kennelijk zo teleurgesteld over het handelen van 'de leiding' en is zo bang voor een toekomstige verstikkende bureaucratie in die verenigde kerk dat hij nu reeds schrijft: “Ik maak dat ik wegkom.”

Dat nu zou ik heel erg vinden. Ik wil hem dan ook met klem vragen toch nog een poosje te blijven en om op de plaats waar hij zit (nu ja, zit!) ook zijn steentje bij te dragen om dat waarvoor hij bang is te voorkomen.

Gezien vanuit mijn eigen ervaring en beleving wordt het management by love waarom ds. Visser vraagt al vele jaren in praktijk gebracht. Steeds weer is in de loop van het proces geprobeerd om aan de zeer diverse bezwaren en bezwaarden recht te doen. Zo vaak en zo lang zelfs dat velen zich afvroegen waarom het zo lang moest duren. Vele malen werden wijzigingen aangebracht, zowel inhoudelijk als in het tijdschema.

Juist ook vanwege de zo verschillende vormen van geloofsbeleving van de leden wordt geprobeerd er toch een levendige, ook naar buiten gerichte kerk van te maken waar zeer velen zich thuis kunnen voelen. Dat dit met vallen en opstaan gebeurt en dat dit er, van de zijlijn af gezien, soms erg aarzelend en wellicht ronduit krakkemikkig kan uitzien is een feit, maar dat wordt voor een groot deel juist veroorzaakt door het communiceren met en motiveren van zeer velen en het desondanks toch knokken voor beweging.

Het kan toch niet zo zijn dat kerken, door de tegenstrijdige beleving op het grondvlak, in groepen en bewegingen en soms ook in het kader, zich daar maar bij neer moeten leggen en daardoor geen visie op de toekomst meer kunnen of mogen ontwikkelen en lijnen uitzetten? Waar zouden we uitkomen als we de situatie laten zoals die is? Zou dát van management by love getuigen?

Gelukkig is het ook zo dat in dit Samen op Weg-proces momenteel op datzelfde grondvlak heel wat pannetjes op het vuur staan en dat die, soms tot verbazing der beschouwers, nog warm worden en beginnen te pruttelen ook.