Marius

Toen ik precies een jaar geleden om vijf uur 's ochtends in het nieuwe jaar dezelfde tent verliet vlogen de hagelstenen me om de oren. Nu zit m'n haar vol ijspegels, kraakt m'n jas bij elke beweging en glibber ik naast m'n fiets. Ik ben niet de enige. Een hele sliert van dronken nieuwjaarvierders zoekt z'n weg. Het is wel afzien, maar ik vind het niet vervelend. Het geeft wel een kick na alle oliebollen en de champagne. In een uitgelaten stemming wissel je met volstrekt onbekenden unieke gladheidservaringen uit.

Uiteindelijk is iedereen er van overtuigd dat je het best op het midden van de weg kunt blijven.

Voor de derde keer ga ik op m'n bek maar ik zie er nog steeds de humor van in.

Wat een begin van het nieuwe jaar. Het is een van de weinige avontuurlijke ervaringen die ik in Nederland heb opgedaan.

Zeven uur is het als ik m'n bed in kruip, ergens toch wel blij dat dit maar een keer per jaar gebeurt. Opnieuw zie ik op nieuwjaarsdag geen daglicht. Met een kater moet je niet nadenken maar ik kon het toch niet nalaten. Met veel pijn en moeite kwam ik tot de simpele conclusie dat er weer een jaar voorbij is.

Zo maar op de ijzel in de nacht begon ik aan het volgende jaar. Ik hoop niet dat die ijzel een soort symbolische boodschap voor de rest van het jaar is.

Een nacht avontuurlijk glibberen is wel weer voldoende. Bovendien ben ik erg benieuwd wat de weergoden volgend jaar voor mij in petto hebben.