Liam zit uitgeblust op monitorbox en zwaait één keer naar publiek/pop

UTRECHT - Het is ook nooit goed. Vóór het optreden van Oasis waren fans nog bereid honderd gulden neer te tellen voor een kaartje. Na afloop schreeuwde een woedende zaal om wraak en geld terug. Woensdag transformeerde Muziekcentrum Vredenburg in luttele tijd van een vreedzame veste tot een chaotisch 'Gallagherwaard'.

Na exact zestig minuten spelen hield Oasis de risicowedstrijd voor gezien. Enfant terrible Liam Gallagher was zijn stem kwijt en daarmee de greep op de van spanning bol staande avond. Bruusk smeet hij zijn tamboerijn weg en beende van het podium, de overige vier Oasis-leden in zijn kielzog. De zaallichten floepten aan en een Mojo-vertegenwoordiger nam het woord: “Jongens en meisjes, jullie hebben gezien dat-ie zijn stem kwijt is. Hier kan ik niks aan doen, een kwestie van overmacht.”

De oudere jongens en meisjes flitste even het eerste Nederlandse Stones-concert door het hoofd. Augustus 1964 werd het Scheveningse Kurhaus verbouwd omdat na twaalf minuten de koek op was. Maar gelukkig, politie te paard en rondvliegende kroonluchters bleven Vredenburg bespaard. Teleurgestelde fans uitten hun onvrede met een slagregen aan fysieke (plastic bekers, kussentjes) en verbale projectielen (banvloeken, fluitconcert) richting podium. In de foyer lesten ze hun bloeddorst met overmatig veel pils of reageerden ze buiten hun woede af op nietsvermoedende verkopers van Oasis-waar.

Tja, degenen die eerder een Nederlands Oasis-optreden hadden bijgewoond (Paradiso, november 1994) wisten beter. De koploper van de aanstormende Britpop had toen ook aan een krap uurtje genoeg. Maar in de tussenliggende tijd groeide Oasis uit tot de grootste pop-hype sinds jaren. Zodoende stond dit concert, herfst vorig jaar al een keer afgeblazen, stijf van de verwachtingen.

En het had zo mooi kunnen worden. Al vanaf de eerste tonen, klokslag negen, veerde de zaal als één grote springmatras op en neer. Crowd surfers rolden in eb- en vloedgolven over de mensenzee naar het podium waar ze belandden in een slotgracht vol potige bewakers. Fotografen konden daar naar hartelust plaatjes schieten van zanger Liam Gallagher, Lennon-brilletje op de neus en Zeeman-polo om de schouders. Liam gedroeg zich als een arrogante uitvoering van wethouder Hekking. Gehurkt aan de rand van het podium, dan weer uitgeblust zittend op een van de monitorboxen, staarde hij langdurig roerloos in de camera's. Eén keer zwaaide hij zelfs naar zijn fans. Ondertussen denderde de band voort met het repertoire van de twee Oasis-cd's 'Definitely maybe' en 'Morning glory'.

Twee gitaristen en een drummer vervulden onopvallend hun rol als studio-muzikant. Broer Noel Gallagher excelleerde op solo-gitaar en met zijn tweede stem. Naarmate het concert vorderde, werden Liams zangprestaties korter en zijn acteerprestaties langdradiger. Als een verveelde puber stond-ie minutenlang met zijn rug naar de zaal of zwalkte slepend als een bezopen zeeman over de bühne.

Was Liam de verveelde blikvanger, broertje Noel, het eigenlijke brein, trachtte als pur sang-muzikant te redden wat er te redden viel. Zijn scherpe gitaarsolo's bezaten diepte en gaven nog enige structuur aan de verbrokkelde show. Want vaart, ho maar. Liam diende na elk liedje te recupereren door zich te laven aan de oase van een fles Spa. Om 21.40 uur verdween hij met zijn secondanten backstage en nam Noel het roer over. Alleen op het podium, akoestische gitaar op de knie, wist hij nog enige waarachtigheid over te brengen. Het luidkeels meegezongen 'Wonderwall' (aanstekers omhoog) bracht de grote verbroedering onder het publiek. Maar kort daarop brandde de broederstrijd weer los toen Liam nog twee liedjes kwam uitproberen. Om 22.00 uur precies beëindigde hij stampvoetend het concert, dat genoeg boulevardnieuws zal leveren voor drie weken gonzende Britpop-pers.

De controverse tussen Liam en Noel doet denken aan de tweestrijd tussen Ray en Dave Davis van The Kinks. Hùn goedgevulde muzikale en creatieve bagage missen de Gallaghers echter volledig. Het drama dat zich over Oasis voltrekt, toont meer gelijkenis met de levensloop van een andere Manchestergroep. The Happy Mondays, voorzien van een even charismatische frontman met even grote kapsones, konden de overdruk van gehypete roem niet meer aan. De 'beste band van Engeland' stierf na drie topjaren een statusloze, stille dood. Ook hun tot stijl verheven en door pillen gevoede arrogantie, als laatste wapen tegen de onmacht, hielp The Happy Mondays niet.

Die geschiedenis lijkt zich nu te herhalen. De kroniek van een aangekondigde dood is al geschreven. Nauwelijks bewust van wàt ze deden, deelden medewerkers van Oasis' platenmaatschappij overlijdensberichten uit. De pamfletten kondigden de nieuwste single aan, 'Don't look back in anger'. Daarvan luiden de laatste regels: “Please don't put your life in the hands Of a Rock 'n' Roll Band Who'll throw it all away”.