NIEUWJAARSBLUES

Alle fouten van '97 vergeven en vergeten en gelukkig, ook het nieuwjaarsschansspringen is sinds gisteren weer voor een jaar voorbij. En toch heb ik de pee in.

Ik wil er iets leuks van maken, maar het lukt niet. Heb de kerstbladen nog niet uit of moet al aan de kranten van het nieuwe jaar beginnen. En dan heb ik het over de krantenrommel van '97 nog niet eens gehad. Stapels ellende, want hoe goed onze voornemens ook blijven, de mens blijft gewoon slecht natuurlijk, ook in '98. Ik bedoel, als Elton John een keertje op het juiste mediamoment zijn neus snuit en daarna tot ridder geslagen wordt, wat moet ik dan nog met Tony Blair? En als je het heil in '98 blijkbaar ook al niet meer van een christen-socialist hoeft te verwachten, wat - O lieve schat, waar zijn de tijden van Lawrence Olivier, waar die van Ivanhoe?

Ik durf mijn studeerkamer niet eens meer binnengaan, één beweging en de ijsberg begint te schuiven.

Ik wil schaatsen, maar er ligt geen ijs, voetballen, maar het is winterstop, nieuws brengen, maar er gebeurt niets, plannen maken, maar ik ben in het vorige jaar vergeten een agenda te kopen, jong blijven, maar de tijd wil anders, lezen, maar ik ben te moe. Van de feestdagen.

Lekker, om zo het nieuwe jaar te beginnen. Een nieuw boek dan? Gaat niet, voor mijn gevoel zijn ze sinds gister allemaal even oud en de boekwinkel gaat pas om half tien open. De laatste oliebol is vet het nieuwe jaar binnengerold, nooit had ik ergens last van, maar nu begint de onderkin toch echt hardnekkig te worden.

Waar is m'n racefiets? In de winterstalling.

Bijna veertig. Ik voel me zo'n schansspringer op wie je vroeger met veel leedvermaak zat te wachten onder de uitroep:

'Ha, weer zo eentje die het nieuwe jaar in kukelt.'

Als dat maar goed gaat.