Internist: kankerremmer taxol voor iedere vrouw vergoeden

Van een onzer verslaggeefsters UTRECHT - Vrouwen met eierstokkanker die baat hebben bij een behandeling met de kankerremmer taxol, moeten dit in ziekenhuizen kunnen krijgen. Zeker nu opnieuw is gebleken, dat het middel de levensverwachting van patiënten behoorlijk, gemiddeld met een jaar, verlengt.

Dit stelt internist dr. J. Neijt van het Academisch Ziekenhuis Utrecht. Hij reageert op de resultaten van een groot Amerikaans onderzoek naar de werking van taxol, gebruikt in combinatie met de celdoder cisplatin. De uitkomsten van de studie zijn gisteren gepubliceerd in het medisch tijdschrift The New England Journal of Medicine.

Taxol is in Nederland omstreden. Niet de werking ervan, want het middel is hier sinds september 1993 verkrijgbaar, omdat toen al duidelijk was dat taxol levensverlengend werkt bij patiënten met eierstokkanker. Probleem is dat het middel vrij kostbaar is: 20 000 tot 30 000 gulden per behandelingscyclus.

Ziekenhuizen moeten taxol uit het eigen budget vergoeden. Maar terwijl kankerspecialisten het middel propageren, weigeren hun directies de kosten hiervoor te betalen. De organisatie van ziekenhuisdirecteuren vindt namelijk, dat de kosten niet in verhouding zouden staan tot het effect van de behandeling.

Internist Neijt van het AZU verwacht dat ziekenhuisdirecties, nu nieuwe onderzoeksresultaten bekend zijn, overstag zullen gaan. Zijn ziekenhuis heeft inmiddels besloten het middel wèl te verstrekken aan vrouwen. Neijt: “Ik was ook geen voorstander van het beschikbaar stellen van taxol voor iedereen. Maar nu overduidelijk is aangetoond, dat het middel werkt, kun je daar niet meer omheen.”

Jaarlijks overlijden er 1200 vrouwen in Nederland aan eierstokkanker, iets meer vrouwen krijgen de aandoening. Vijf tot tien procent van de patiënten is vijf jaar na een behandeling nog in leven.

Niet bekend

Internist Neijt onderzoekt op dit moment, of de bijwerkingen van de nieuwe behandeling kunnen worden teruggedrongen. Kaalheid, verlaging van de weerstand, zenuwbeschadiging en spierpijn zijn de meest voorkomende bijwerkingen. Neijt: “Patiënten moeten weten waar ze aan beginnen. Dan kunnen ze een keuze maken of ze een behandeling willen.”