Steenhuis

Onafhankelijkheid is zowel voor een magistraat bij justitie als een onderzoeksbureau met wetenschappelijke pretentie van levensbelang. Alleen al om die reden hadden procureur-generaal (p.g.) Steenhuis en het onderzoeksbureau Bakkenist hun zaken beter uit elkaar moeten houden. Een lezing houden voor een boekenbon is tot daar aan toe. Maar een p.g. die er een betaald adviseurschap op na houdt bij het bureau dat zijn eigen ressort onderzoekt, vertroebelt het onderzoek en stelt zijn eigen dienst in een kwaad daglicht.

Minister Sorgdrager was terecht verbijsterd. Zoiets verwacht je niet van een magistraat. Terecht heeft ze daarom ogenblikkelijk oud-Kamervoorzitter Dolman gevraagd de zaak tot op de bodem uit te zoeken. Stel je voor dat Steenhuis heeft zitten knoeien in de concept-rapporten? Stel je ook voor dat hij de zaak op een strategisch moment heeft laten lekken?

Maar ook als deze vragen niet bevredigend kunnen worden beantwoord, kan de kwestie niet zonder gevolgen blijven. Alleen al het gegeven dat Steenhuis niet eens de moeite heeft genomen zijn vinger op te steken toen Bakkenist zich met het onderzoek ging belasten, is onverdraaglijk. Met zo'n houding geeft Steenhuis er blijk van dat zo'n betaalde bijbaan voor een magistraat de gewoonste zaak van de wereld is.

Zo doodnormaal is het kennelijk geworden, maar hoort het niet te zijn. Steeds vaker zien we hoe de ambtelijke wereld niet meer of onvoldoende in staat is problemen in kaart te brengen en deze klus uitbesteedt aan bureaus. Dat is een miljarden-business geworden. Daar zou nog mee te leven zijn als een strikte scheiding in acht wordt genomen. In werkelijkheid vermengen deze circuits zich echter, spelen de deelnemers elkaar de bal toe en laten zich er nog dik voor betalen ook. In het belang van de democratie moet daar een eind aan komen.