Ontspoord Intermezzo herneemt zijn kracht

Tournee t/m april, 14 en 15 jan. Nieuwe De la Mar, Amsterdam. Informatie: (020) 626.03.50

'Tour '97' heet dit programma, dat ik donderdagavond zag in de Streekschouwburg van Cuijk. Dat is een beroerde, want nietszeggende titel voor een voorstelling waar zo goed over is nagedacht, die hecht en doortimmerd in elkaar zit en die precies het evenwicht biedt dat het vorige programma ontbeerde. Dat geldt bovenal voor de rolverdeling, die toen verstoord leek.

Ook het vierde programma herbergt een aantal Nederlandstalige liedjes van Stijn van der Loo (waaronder een prachtig nummer over zelfmoord), maar die zijn beter ingepast in het geheel en bovendien is hij daarin deze keer niet steeds zelf de leadzanger.

Eigen stempel

Er lijkt bewust voor gekozen ook de andere groepsleden een eigen stempel op het programma te laten drukken. Ronald Becker covert Engelse popballads en Iek de Vos enkele Franse chansons; arrangeur Matthijs Overmars houdt enkele droogkomische toespraken (zoals over de versiering van een blokfluit) en Evert Bandringa soleert pas in het slotlied, maar valt des te meer op door de steeds fraaiere wijze waarop hij zijn basstem, als was het een contrabas, door alle liedjes weeft.

Is de inbreng van de groepsleden evenwichtiger, dat geldt beslist ook voor de presentatie en opbouw van dit programma, met aangename variatie tussen solo's en ensemblenummers en tussen a-capellazang en (door vier van de vijf zangers) op piano begeleide nummers.

Het repertoire zelf loopt uiteen van de stemmige madrigalen waar de groep patent op heeft (en waarin hun klassieke achtergrond doorklinkt) tot popsongs van Chris De Burgh en Stevie Wonder.

Slechts een paar nummers zijn uitbundig van karakter, zoals 'The Rythm of Life' ('Opgedragen aan The King's Singers, van wie wij het ook hebben gejat') en een van de toegiften, waarin het kwintet zijn komische kracht bewust aandikt.

Zijn dit welkome aanvullingen op een mooi en zeer ingetogen geheel, dat geldt zeker niet voor de enige misser: het zoetsappige 'In mijn hart is plaats voor twee', dat Stijn van der Loo heeft bewaard tot het laatst. Alsof hij toch nog even wilde laten zien welke richting het de vorige keer dreigde op te gaan...