Oude Korda maakt er nog iets moois van

Van onze sportredactie AMSTERDAM - In het huis van Petr Korda in Praag hangt een gesigneerde poster van Ivan Lendl, die in 1990 in Melbourne zijn laatste van acht Grand Slam-titels won. In de herfst van zijn carrière boekte Korda, eveneens in Melbourne, zijn eerste Grand Slam-succes.

Op de vijfde dag van de Australian Open vierde Korda zijn dertigste verjaardag. Een leeftijd waarop de meeste tennissers al aan hun oude dag zijn begonnen. Korda begon aan zijn tweede jeugd, nadat hij in zijn eerste jeugd veelvuldig werd geplaagd door lichamelijk ongemak. Die periode vol fysieke kommer en kwel lijkt hij definitief achter zich te hebben gelaten. Na zijn winst in de finale op de Chileen Marcelo Rios (6-2, 6-2, 6-2) viel Korda op zijn knieën, maakte hij een radslag en drie schaarsprongen en klom hij de tribune op naar zijn vrouw Regina en dochter Jessica.

“Ik leef op een wolk”, stamelde Korda na zijn succes op Flinders Park. “Een droom is uitgekomen”. Hij voelde zich het hele toernooi zo fit als een hoentje, tot de dagen voor de finale. Door de zenuwen sloegen zijn darmen op hol; zijn maag was volledig van slag. Vlak voordat hij de baan opging, babbelde hij wat met John McEnroe, in Melbourne aanwezig als televisiecommentator. “Dat had een kalmerende uitwerking”, gaf Korda toe. Het kan verkeren in de tennissport. Hoeveel mensen zal McEnroe in zijn spraakmakende carrière niet juist op de zenuwen hebben gewerkt?

Door zijn zege op Flinders Park steeg Korda op de wereldranglijst naar de tweede plaats, zijn hoogste klassering ooit. De veteraan in de sterk verjongde top tien is de oudste Grand Slam-winnaar na de Ecuadoriaan Andres Gomez, die in 1990 als dertigplusser Roland Garros op zijn kop zette. Rios kon dat laatste Zuid-Amerikaanse succes in het mondiale tennis geen vervolg geven. Vorig jaar won hij in Melbourne in de eerste ronde van Korda, maar in de finale van gisteren was hij kansloos. Rios vervulde de rol van figurant met verve. De gehele partij, die maar 84 minuten duurde, stond hij in de schaduw van Korda. “Hij was vandaag gewoon te goed voor mij”, erkende de Zuid-Amerikaan.

Korda betrok in zijn succes vooral zijn vrouw Regina, die hem door de moeilijkste periode uit zijn carrière hielp. In 1995, het jaar waarin hij tot de top tien behoorde, liet Korda zich opereren aan een liesblessure, waarmee hij anderhalf jaar had gelopen. “Ik stond op het punt mijn carrière te beëindigen” keek hij terug. “Ik kon niet meer leven met de pijn.” Tony Pickard, de coach van zijn grootste tennisvriend Stefan Edberg, droeg hem bijna persoonlijk naar de operatietafel. “Na die operatie heb ik drie maanden bij Tony gerevalideerd in Engeland. Daar keerde de spelvreugde terug.”

In 1996 ondervond hij opnieuw tegenslag. Hij werd geopereerd aan de andere lies en aan hernia. “Beide keren sprong ik zelf op de operatietafel. Ik moest direct van de pijn af.” Door die blessures trainde hij bijna drie jaar niet. “Voor een dertiger heb ik een jong lichaam. Dat heeft drie jaar rust gehad.” In 1997 was hij eindelijk honderd procent. “Vanaf dat moment had ik maar één doel: terug in de top tien, al was het maar voor vijf minuten.” Daarin slaagde hij na zijn overwinning op Richard Krajicek in de finale van de Super 9 in Stuttgart, zijn achtste ATP-zege. “Het is vijf voor twaalf in mijn loopbaan”, vertelde hij na die overwinning, “maar ik wil die vijf minuten maanden, jaren laten duren.”

Door zijn succes in Melbourne voegde Korda zich bij het legertje tennissers met een Grand Slam-titel op zak. Een titel die de technicus voor honderd procent toebehoort. Pete Sampras verklaarde na zijn nederlaag tegen Korda op de US Open 1997 dat de Tsjech de beste speler van de wereld was zonder Grand Slam-zege. ''Hier heb ik jaren op gewacht'', was in Melbourne Korda's antwoord.