Clintons rede

Grote woorden gebruikte Bill Clinton vier jaar geleden toen hij zijn eerste inaugurele toespraak als 42e president van de Verenigde Staten hield. Er was een generatiebreuk in het Witte Huis met de eerste president die na 1945 was geboren; Amerika stond voor een nieuw tijdperk van vernieuwing. Yesterday's gone, gisteren is verleden tijd, jubelden de Democraten.

Vier jaar ervaring als eerste burger van 's werelds belangrijkste democratie hebben Clinton geleerd dat hij veel kan willen, maar dat anderen, een Republikeinse meerderheid in het Congres bijvoorbeeld, strepen door de rekening kunnen halen. En dat ook doen. Clinton heeft zijn wensen op die nieuwe maat gesneden. Blijkbaar kunnen ook presidenten door schade en schande wijs worden.

De toonzetting van zijn tweede inhuldigingsrede was aanmerkelijk bescheidener. Maar, en dat is toch spijtig, onvermijdelijk ook minder bezielend. 'Nieuwe belofte' was een van de kerntermen, maar wat die inhoudt, moet nog duidelijk worden. Net als in zijn verkiezingscampagne blikte hij naar de toekomst, naar de 21e eeuw. Maar wel met beide benen vast op de grond.

Na vier jaar vechten moeten er de komende vier jaar resultaten worden geboekt. Want enkele gigantische vraagstukken schreeuwen om een oplossing. Het tekort op de begroting bijvoorbeeld, dat anders komende generaties dreigt te wurgen. En de aanpassing van het stelsel van sociale zekerheid en gezondheidszorg aan de beperkte financiële mogelijkheden.

Positief is de grote nadruk die Clinton legde op wat hij “een nieuwe geest van gemeenschapszin” noemde. Die moet er voor zorgen dat er geen grote groepen Amerikanen buiten de maatschappelijke boot vallen. Dat alle kinderen een kans hebben op een goede opleiding. Dat de straat weer voor iedereen veilig wordt. Wat meer zorg en bezorgdheid voor elkaar kan ook de Amerikaanse samenleving best gebruiken.