Omhóóg met die billen

Het was natuurlijk al een paar seizoenen duidelijk. Billen zijn weer helemaal in de mode. Vivienne Westwood herintroduceerde na bijna een eeuw afwezigheid de queue, en Marlies Dekkers en Thierry Mugler maakten het nog spannender met hun bil-decolleté-jurken waarin de billen opeens ware erotische blikvangers werden. Maar, met een pront steekkontje is het al net zo als met een weelderige boezem en een strakke buik: veel vrouwen begeren het en maar weinigen hebben het. Dus ging de lingeriebranche, het succes van de push-up bra nog vers in het geheugen, aan de slag om het onvolkomen vrouwelijke lichaam ook op dat punt te vervolmaken. En ziedaar: het push-up broekje was geboren.

Het principe is simpel. Twee strakke, brede elastieken banden klemmen als beugels om de billen en persen zo het achterwerk naar boven. Kousenfabrikant Oroblu verwerkte dat procédé in de shock-up panty die tegelijkertijd het buikje corrigeert. Bij de onderbroek van Triumph zorgt een speciale lycra-tule onder en aan de zijkant van de bil voor het push-up effect. In Amerika, waar zoals we weten alles eerder gebeurt, is er intussen een spijkerbroek die op deze manier het achterwerk oplift.

De laatste keer dat billen prominent in de belangstelling stonden was in de jaren vijftig toen Marilyn Monroe de ideale maten aangaf. In de jaren zestig maakte dat ideaal plaats voor Twiggy, een billoze bonestaak. Daarmee verloor de mode de interesse voor vrouwelijke vormen voor jaren uit het oog. De hippie- en punkmode drukten vooral politieke en maatschappelijke idealen uit en met het feminisme werd een overdaad aan vrouwelijkheid zelfs verdacht. Vrouwen die een serieuze carrière ambieerden stapten over op een broek en een colbert.

Met de bh-burning in de jaren zeventig dachten velen voorgoed verlost te zijn van alle hulpstukken die de mode ons ooit had opgedrongen. Maar in de jaren tachtig kwam met de schoudervulling, de beha's en de naaldhak eigenlijk alles weer terug. Zijn we nu met de push-up broekjes weer terug bij af?

Niet volgens Vivienne Westwood, die de extreme hang naar vrouwelijkheid juist ziet als een teken van verdere emancipatie. Vrouwen hebben bewezen dat ze maatschappelijk gelijk zijn aan de man. Nu kunnen ze er eindelijk weer voor uitkomen dat ze vrouw zijn en gaan pronken met de veren die ze hebben.

“En ik voel me pas comfortabel als ik vind dat ik er goed uitzie, niet als iets gemakkelijk zit”, zegt Westwood, die zelf iedere dag met queue en paar plateauzolen van twintig centimeter rondloopt. In vroeger eeuwen hebben we onszelf wel aan mallere kunstgrepen overgeleverd. Niet alleen om vrouwelijkheid, maar ook om mannelijkheid te accentueren; mannen stopten bijvoorbeeld kuitstukken in de maillot om de benen wat gespierder te laten lijken en ook hun kruis werd opgevuld met kunstige tokjes om de mannelijkheid geprononceerd en in zeer suggestieve poses uit te laten komen.

Vergeleken met de negentiende-eeuwse hoepels, korsetten en queues van pitriet is de push-up-lingerie voor de vrouw van nu hoogst comfortabel. De moderne 'hulpstukken' zijn bovendien zo subtiel dat ze zelfs onder huidstrakke jurken nog de illusie kunnen volhouden dat het allemaal echt is. Kortom, na zoveel politiek correcte jaren willen we mode wel weer eens gewoon kunnen zien als een frivool en luchtig spel. Net zoals we met kleren in een handomdraai ons imago kunnen bijschaven - een paar cowboylaarzen geven onmiddellijk een stoer effect - zo kunnen we met push-ups geheel vrijblijvend sleutelen aan de proporties van ons lichaam. Ingrijpende siliconenoperaties of pijnlijke vetliposuctie hoeven we er niet voor te ondergaan. En raakt het uit de mode, dan kan het ding gewoon in de prullenbak.