Van motormeid tot erkende Harley Davidson-monteur

“Mijn oma vond het wel tof. Pas toen ik mijn eerste Harley Davidson kocht, hoorde ik dat mijn opa er vroeger ook twee heeft gehad. Ik heb er nooit met hem over kunnen praten, want hij overleed toen ik zestien was. Nee, mijn oma vindt het niet erg dat ik, van het geld dat ze voor mij had vastgezet en eigenlijk bedoeld was voor trouwen en de uitzet, een Harley Davidson heb gekocht. Ik heb er nu drie, en wat sommigen zien als verbrassen, beschouw ik als een investering.”

Rachel Bolomey (25) uit Amsterdam is idolaat van de Harley Davidson. De liefde zit diep en gaat ver. Zo ver, dat ze eind september 1996 naar Phoenix in de Amerikaanse staat Arizona vertrok, om daar aan het prestigieuze Motorcycle Mechanics Institute de opleiding tot Harley Davidson-monteur te volgen. Enkele weken geleden kwam ze terug in Nederland. Mét het felbegeerde, want het enige door Harley Davidson erkende diploma op zak. Ze is nu official Harley mechanic.

Waarschijnlijk is ze de enige vrouw in Nederland met dat papiertje op zak. Rachel: “Op school zeiden ze dat ik het eerste meisje uit Nederland was.” Niet dat ze dat feit zo bijzonder vindt. “Ik heb gewoon gedaan wat ik leuk vond.” Nou ja, leuk, ze is zwaar verliefd op de Harley Davidson, sinds ze op haar vijftiende de genegenheid voor paarden verruilde voor die andere hartstocht.

In die tijd ook wilde ze graag automonteur worden. “Maar mijn ouders dachten dat ik weer een bevlieging had. Ze vonden dat ik iets moest leren, waarmee ik verder kon komen.” Rachel volgde een opleiding tot schoonheidsspecialiste. Dat werd geen succes, net als de informatica-opleiding, die ze niet afmaakte. Op haar achttiende vertrok ze naar Amsterdam, blij dat ze weg kon uit dat “duffe” Eindhoven, waar ze “helaas” opgroeide.

Een jaar later, toen ze twee maanden bij haar tante in het Amerikaanse Seattle logeerde, kruiste de eerste Harley Davidson haar pad. “Het was een Sportster 1983, een echte vrouwenmotor.” Hoewel ze niet eens een rijbewijs had, kocht ze de motor toch. Met haar toenmalige vriend keerde ze enkele maanden later terug naar Amerika. Ze haalde haar rijbewijs en getweeën toerden ze een jaar lang door de States.

De Sportster ging mee naar Nederland en vanaf die tijd draait Rachel Bolomey mee in het Harley Davidson-circuit. Met haar motorvrienden rijdt ze heel wat af. Naar de Super Rally bijvoorbeeld, die afwisselend in een ander West-Europees land wordt gehouden. Dit jaar in Nederland. “Dat betekent drie dagen feesten en Harley's bekijken.”

Zo'n vijf jaar geleden was Rachel het enige meisje in de groep, dat zélf reed en niet achterop de motor zat of in de meereizende auto's. Ze heeft “geen idee” waarom zo weinig meisjes en vrouwen een Harley berijden. “De Harley is zwaar, maar het komt toch meer op handigheid aan dan op kracht”, vindt Rachel, die vrij tenger gebouwd is. “En als je het eenmaal kán, dan kun je overal op rijden.”

Dat heeft ze ondervonden in Phoenix, waar ze in het Mekka voor de Harley Davidson-liefhebber terechtkwam. Haar eerste schooldag op het Motorcycle Mechanics Institute maakte diepe indruk op Rachel: “We werden rondgeleid en ineens kwamen we in een lokaal dat helemaal was volgepakt met Harley's. Geweldig!” Ze zou alle modellen, van de early's (oude motoren) tot aan de evolutions (nieuwe modellen) leren berijden en - vooral - leren binnenste buiten te keren.

Maar dat kwam pas nadat ze het theoretische gedeelte, dat zeven maanden duurde, met hoge cijfers had afgesloten. Niet dat het een makkie was. “Na zes weken dacht ik: dit kan ik niet. Mijn kennis van het technische Engels was minimaal. Ik zat de hele dag te schrijven, maar ik begreep niets van wat ik opschreef.” Ze zette stug door, daarbij gesteund door haar Duitse huisgenoot, die ook worstelde met het Engels. “Na drie, vier maanden wordt het meer jouw taal en herken je de termen.”

Na het zware theorie-gedeelte, kwam het deel waarvoor Rachel eigenlijk was gekomen: lekker de hele dag sleutelen aan een Harley Davidson. “Heel, heel spannend” vond ze het moment dat ze een motorblok uit elkaar moest halen en weer opbouwen. “De eerste keer is hartstikke moeilijk. Toevallig kreeg ik het grootste blok, maar je kunt niet zeggen: dat doe ik niet. Het is me gelukt, het liep perfect, en toen wist ik zeker: ik zit hier goed.”

Omdat ze het enige meisje was in de klas van zestig jongens, werd er toch al extra op Rachel gelet. “Ze houden je in de gaten. Je kunt nooit een fout maken, zonder dat de anderen het merken. En soms, als iets moeilijks miá lukte, hoorde je jongens zeggen: 'Oh, als zij het kan, dan kunnen wij het ook.”

De gebruikelijke versierpogingen daargelaten, is ze niet seksistisch bejegend op het MMI, dat slechts 1 procent vrouwelijke leerlingen telt. “Daar waken de leraren ook wel voor. Dat ligt in Amerika heel gevoelig. Voor ze het weten, worden ze aangeklaagd wegens ongewenste seksuele intimiteiten.” Vandaar ook, denkt Rachel, dat degene die grove briefjes “met een onwijs lelijk gouden kettinkje” aan haar stuur hing, wijselijk anoniem bleef. “Ik heb er geen aandacht aan geschonken en na een paar keer was het over.”

Met haar papieren van de Motorcycle Mechanics Institute kan Rachel zo aan de slag. Dat wil ze ook graag. “Het liefst werk ik in een motorzaak om twee jaar ervaring op te doen. Want ik heb dan wel alles gezien en gedaan, ik moet nog veel leren.” Ze ziet er, bekent ze even later, wel een beetje tegenop om te solliciteren in die mannenwereld. “Het is net als op school: omdat je een meisje bent, letten ze heel erg op je.”

Voorlopig heeft ze genoeg om handen. Haar vrienden bij de Hell's Angels bellen al regelmatig met de vraag of ze even naar hun motorblok kan kijken. En bij de rally's van de Harley Davidson-rijders is ze een graag geziene monteur. “De jongens vinden het heel leuk, dat ze met een meisje over motoren kunnen praten.”

Ze houdt van de kameraadschappelijke sfeer tijdens de rally's. Het spannendst, maar ook het gevaarlijkst, vindt Rachel dragraces. Dat zijn wedstrijden waarbij de motor zo snel mogelijk 100 meter aflegt. Het team dat de motor gereedmaakt draagt een grote verantwoordelijkheid. Eén verkeerd gemonteerd boutje kan fataal zijn voor de motorrijder. Rachel: “Het gaat om hele kleine dingetjes.” Het is haar diepste wens om ooit deel uit te maken van zo'n team.

Maar Rachel Bolomey wil over een jaar of twee ook een eigen zaak beginnen. Het liefst met vrouwelijke monteurs en naar Amerikaans voorbeeld: “Als de motor daar uit de garage komt, wordt hij gewassen door blonde vrouwen met siliconenborsten. En dat trekt klanten, want ja, dat zijn bijna alleen maar mannen. Voor mij hoeven die siliconen niet, hoor. Ik zoek gave meiden die verstand hebben van motoren.” Een Harley Davidson-diploma geeft natuurlijk voorrang.

Maar eerst is het wachten op haar gereedschap, dat volgende week, samen met haar derde Harley, uit Amerika aankomt. Haar twee andere motoren hebben vijftien maanden stilgestaan daar wil ze eerst even “lekker aan sleutelen”.

Nee, ze verlangt niet erg naar de natte kou en de overvolle Nederlandse wegen. Vijftien maanden lang is ze de warmte van de woestijn gewend. “Het is daar prachtig. Al die metershoge cactussen, al die kleuren in het landschap, knalmooie zonsondergangen. Je komt er geen kip tegen, het is altijd lekker weer en je mag zonder helm rijden. Toen ik voor het eerst in de woestijn reed, dacht ik: dit is heaven. Echt, alle motorrijders moeten naar Arizona.”