Het VVD-program

Evenals vier jaar geleden heeft de VVD een hard verkiezingsprogram gepresenteerd, waarmee zij afstand schept tot de andere grote partijen.

Sleutelwoorden in het program zijn lastenverlichting en betaald werk. De partij geeft daaraan de hoogste prioriteit. Het prijskaartje bestaat uit omvangrijke bezuinigingen op de overheidsuitgaven en nieuwe pijnlijke ingrepen in de verzorgingsstaat. De VVD plaatst de lastenverlichting in dienst van banengroei, maar erg gericht zijn de voorgestelde maatregelen niet. Van een beperking van de progressie in de inkomstenbelasting, die de partij voorstaat, zal vooral een gunstig effect uitgaan op de portemonnee van de mensen met hogere inkomens. Daar schuilt een belangrijk verschil met de andere grote partijen, die het instrument van lastenverlichting veel gerichter inzetten.

Een andere pijler van het VVD-program is vergroting van het arbeidspotentieel. Voor dat doel stelt de partij wél zeer gerichte maatregelen voor, zoals verlaging van het wettelijk minimumloon, beperking van de duur van de WW-uitkering, afschaffing van de sollicitatieplicht voor ouderen en een strengere keuring van arbeidsongeschikten.

De liberalen hebben gelijk dat betaald werk goed is voor de persoonlijke ontplooiing en sociale integratie, maar als die uitgangspunten vooropstaan is het niet nodig zulke rauwe maatregelen voor te stellen. Het is prima als ouderen kunnen blijven werken als ze dat willen. Maar als nu wordt gesuggereerd dat zij nodig zijn, nadat zij jarenlang massaal zijn gedumpt, komt dat niet geloofwaardig maar buitengewoon cynisch over.

De VVD doet zich met dit program opnieuw kennen als de partij die eenzijdig voor de sterken opkomt en het economisch belang laat prevaleren boven de sociale cohesie van de samenleving. Op basis van dit programma, naast dat van de andere grote partijen, ligt een voortzetting van de paarse coalitie dan ook allerminst voor de hand. Sterker nog, zij is ongewenst.