Nieuwe vrienden

De kogel lijkt door de kerk: de Verenigde Staten willen dat de eerste Midden- en Oost-Europese landen in 1999 de gelegenheid krijgen zich aan te sluiten bij de Noord-Atlantische verdragsorganisatie. En als de Amerikanen dat willen, zal het wel gebeuren. Vijftig jaar na de oprichting van de Navo en tien jaar na de val van de Muur sluit een aantal van de voormalige vijanden zich aan bij het westerse bondgenootschap.

Dat is op zich een verheugende stap: de oude vijandschap is verdwenen en nieuwe vrienden sluiten zich aan op zoek naar gezamenlijke veiligheid. Er is één dissonant: Rusland is fel tegen. Die angst van de Russen voor een nog groter en machtiger Navo is begrijpelijk: uitbreiding van het bondgenootschap betekent voor de meeste Russen niets meer en niets minder dan dat de oude ideologische vijand oprukt richting Russische grens.

Dat is vooral een emotioneel argument. Er is bij het Westen geen sprake van agressief militair expansionisme, de uitbreiding is bedoeld om landen als Polen en Tsjechië de beschermende paraplu van een groter bondgenootschap te bieden. Rusland is op dit moment zeer instabiel. Door het verdwijnen van de communistische ideologie en de verzwakking van de economie is het land, zelfs als het kwaad zou willen, niet meer een serieuze bedreiging voor de Navo.

Maar Moskou beschikt nog wel over kernraketten. Het land mag dan op weg zijn naar een echte democratie, de ontwikkelingen daar blijken moeilijk te voorspellen. Het is begrijpelijk dat de buurlanden daartegen bescherming zoeken.

In die zin verhoogt de uitbreiding van de Navo niet alleen de veiligheid van deze landen, maar ook die van Rusland. Want als het uiteenvallen van de Sovjet-Unie ons één ding heeft geleerd, is het dat het onderhandelen en beheersen van conflicten met een groot blok overzichtelijker is dan met de afzonderlijke onderdelen. De uitbreiding van de Navo verhoogt de stabiliteit.