Pacifisten bestormen Hilton toch maar niet

Van een onzer verslaggevers AMSTERDAM - Een 'bestorming' van het Amsterdamse Hilton hadden de pacifistische actievoerders aangekondigd. Maar op het aanvalstijdstip, gistermiddag vier uur, staan de enkele tientallen demonstranten op de stoep voor het hotel er wat hulpeloos bij. Ze zijn zelfs hun spandoeken vergeten.

Het actieblad Ravage heeft het actiebevel uitgevaardigd. Binnen vergaderen wapenexperts, politici en zakenlieden over de toekomst van de Europese wapenindustrie. Dat hebben de antimilitaristen gelezen in Jane's Defense Weekly, het toonaangevende Britse defensieblad. 's Ochtends heeft de Groningse actiegroep Amok Noord bij de ingang gepost, nu zijn de Amsterdammers aan de beurt. Johan is via het krakersspreekuur opgetrommeld. “De oproep was om het hotel te bestormen”, vertelt hij. “Maar je ziet het zelf wel: er zijn meer verslaggevers dan demonstranten. Dat is teleurstellend.”

Niet alleen cameraploegen, fotografen en journalisten zijn volop aanwezig, ook de politie. Een picketline schermt de doorgang in de heg af. Er staat een arrestantenbusje klaar, en nu en dan rijden twee politiemensen te paard over de Apollolaan.

Vlakbij Johan staan vier 'stillen', politiemensen in burger, wat te ginnegappen om de mislukte actie. Wie er precies in het Hilton vergaderen, weet Johan ook niet. “Het zijn grote multinationals die wapens maken”, veronderstelt hij, “Mercedes, Saab, maar ook Akzo bijvoorbeeld. Dat levert ook allerlei stoffen voor chemische wapens.” Wiebus, een man met grijs haar in een knotje, zegt er het fijne van te weten.

Die doet echter alsof hij slechts evenlangskomt. “Ik kom hier gewoon op het pamflet af.” Hij heeft net geprobeerd om de Nederlandse vlag voor het Hiltonhotel halfstok te hangen. “Maar dat mocht niet van de politie”, zegt hij, en loopt langzaamaan warm. “Het is toch gewoon het ergste ter wereld wat hier gebeurt?!” Z'n stem wordt steeds luider.

“Dertig stillen, een ME-peleton, en een hondenbrigade staan hier om die mafiosi de hand boven het hoofd te houden, die hun zakken vullen met de ellende van deze wereld. De Amsterdamse politie staat weer aan de verkeerde kant, net als in de oorlog, toen ze meehielpen met het oppakken van joden.”

“Dít”, en hij priemt met zijn vinger naar de met vitrages afgeschermde ramen van het Hilton, “is de kern waarom het fout zit in de wereld. We leveren nog steeds wapens aan Indonesië. Iedere week! Turkije! Iedere week leveren we aan die landen! 'Amsterdamse koopmansgeest' heet dat. Iedereen verdient hieraan.”

En hij bouwt een bekakte meneer na met een aardappel in z'n keel: “'Jullie zijn terroristen'. Maar die terroristen zitten binnen, in een wit overhemd en met een stropdas voor.”