Bijvoet in de sok tegen vermoeidheid

Amerika is nog altijd een land met onbegrensde mogelijkheden, zelfs voor fietsers die meer willen dan lange rechte einden rijden. Als je maar de tijd hebt en de Verenigde Staten en Canada op een andere manier wilt ervaren. Neem de fiets en zoek de 'blue high-ways', verlaten weggetjes tussen nooit bezochte ge-huchten, meldt Roel Mazure in het magazine Amerika (februari/maart). Fietsen van coast tot coast is een aardig avontuur met aangename kanten. Je trekt veel aandacht, je krijgt nog gemakkelijker contact met Amerikanen dan normaal, je wordt bestookt met vermakelijke vragen zoals die of je helemaal vanuit Amsterdam bent komen fietsen (het gebrek aan topografische kennis is in Amerika zo mogelijk nog groter dan hier) en je treft rare types.

Niet bekend

Naast lange-afstandsfietsen waagt het tijdschrift zich ook aan andere activiteiten, zoals een bezoek aan de Sportsbar in New York (het café waar tv-kijken de sport is), een treinreis van kust naar kust en een tocht naar nationale parken als Crater Lake (een krater in Oregon) en Saguaro met z'n cactussen in de Sonoran Desert.

Soms heb je van die dagen, verzucht Jip Binsbergen in het tijdschrift Op Lemen Voeten, dat de vermoeidheid al na een paar kilometer lopen toeslaat. “Je krijgt je ene been nog maar met moeite voor je andere. Het liefst zou je met je moede voeten in een fris beekje gaan zitten, maar helaas: je moet nog verder.” Jip heeft daar wat op gevonden, een Klazien-middeltje. Het onkruid bijvoet, een asteracea van het geslacht Artemisia, waartoe ook de alsem en de dragon behoren, stimuleert vooral de bloeds-omloop van de voeten en lost hierdoor de vermoeidheid op. “Pluk wat verse bladeren”, adviseert Jip. “Stop ze in je sokken en wandel verder. Weldra zal de verkwikkende werking van dit kruid zich doen voelen.” Het middel was al in de oudheid bekend, toen het om de voeten werd gebonden tegen vermoeidheid. In China en Japan werd het dons van de bladeren verhit en bij massage gebruikt. Het blad is bovendien goed voor de spijsvertering en de activiteit van de lever.

Op Lemen Voeten wandelt ook in het winternummer en hoe! Barre tochten, zoals een wandeling door de Sierra de Alcatraz in Spanje. Extreme droogte en het zware tromgeroffel van de trommelaars van Hellin maakten er een bijzondere belevenis van. Apart is ook de tocht door het Hart van Brabant: twee volstrekt verschillende landschappen heel dicht bij elkaar. Van kurkdroge stuifduinen zonder een greintje humus naar een zompig beekmoeras vlakbij Waalwijk is maar een kleine stap. Bar zijn ook de Faeröer eilanden, de kniediepe sneeuw in Finland, de bergen van Jemen en de wandelroute van Rijssen naar Holten (vanwege de loodzware levensbeschouwing, al komt die in het verhaal niet aan de orde).

In de winter kun je wandeltochten maken die anders nooit mogelijk zijn, stelt Te Voet vast in een artikel dat vooral voor mensen in de randstad is bedoeld. De wandelkrant van Nederland adviseert liefhebbers van voetreizen in de winter niet alleen maar huiverend naar buiten te kijken, maar tien minuten het huis te verlaten en te merken 'hoe het voelt'. De reactie zal waarschijnlijk zijn: 'Ik ben gek als ik binnen blijf'.

Verhalen in de krant kunnen als tip dienen, zoals een reportage over een voettocht over de dreven van Diemen, een sfeerwandeling in het Duitse Essen of in streken die bol staan van de winterfolklore als de omgeving van het Twentse Twickel.