Prins Maurits

Prins Maurits heeft braafjes besloten toestemming aan het parlement te vragen voor zijn huwelijk, maar je kunt je in ernst afvragen of dat nog wel van deze tijd is.

Kroonprins Willem Alexander gaf vorig jaar in een tv-interview aan geen parlementaire inmenging in zijn partnerkeuze te dulden. Die keuze was een definitieve en als de Kamers daar anders over mochten denken, dan zou hij de consequentie aanvaarden en afstand doen van de troon.

De neiging is sterk de kroonprins gelijk te geven. De keuze van een huwelijkspartner wordt tegenwoordig in onze samenleving als een strikt individuele zaak beschouwd. Die opvatting was trouwens dertig jaar terug ook al doorslaggevend toen Beatrix met een huwelijkspartner op de proppen kwam die sterke weerstanden opriep. Er was geen partij die erover piekerde die keuze te dwarsbomen.

Vorig jaar bleek uit opinie-onderzoek dat van een grote meerderheid van de bevolking de prinsen de keuze van hun hart mogen volgen, ook als die keuze zou vallen op een 'burgermeisje' of een vrouw van katholieken huize.

Hooguit zou nog kunnen worden aangevoerd dat de samenleving bij een stelsel van erfopvolging, waarbij steeds moet worden afgewacht wat de koning(in) voor figuur is, langs die weg nog enige invloed kan laten gelden op diens omgeving. Maar dat is theoretisch.

Parlementaire controle op dit punt is ook minder relevant sinds er van feitelijke machtsuitoefening door de koning geen sprake meer is. Van een absolute monarch die de oorlog kon verklaren, is onze koning een gewaardeerd staatshoofd geworden. Iemand met invloed, maar geen macht.

Hoog tijd daarom de Grondwet terzake aan te passen, zodat leden van het koninklijk huis zich voortaan een vernederende gang naar het parlement kunnen besparen.