Als pedofiel moet je steeds behoedzaam leven

Onlangs stond in Trouw dat een man vanwege de wijze waarop hij omging met minderjarigen veroordeeld is tot meerdere jaren gevangenisstraf. Bij het lezen vloog het mij naar de keel. Ook ik ben pedofiel.

Een pedofiel is iemand die van kinderen houdt zoals een homo van mannen. Volwassen mannen kunnen elkaar de hand vragen. Zo'n partnerschap is in een pedofiele verhouding niet mogelijk. Daar wordt een pedofiel op afgerekend. Hij staat te boek als kinderlokker, viezerik, knapenschender, pederast.

Homosexualiteit wordt langzamerhand geaccepteerd in onze maatschappij. Een mens mag niet meer gediscrimineerd worden vanwege zijn sexuele geaardheid. Maar dat geldt niet voor mensen met een andere sexuele geaardheid dan heterofilie en homofilie. Op pedofilie drukt nog een zwaar taboe. Het is nauwelijks bespreekbaar. Komt het ter sprake, dan valt al gauw de naam van Dutroux. Zo zit de echte pedofiel nog steeds in de verdomhoek. Zoals de homo vroeger, zit de pedofiel vandaag de dag in de gevangenis.

Als pedofiel moet je steeds behoedzaam leven. Wat voor anderen normaal is kan tegen jou gebruikt worden. Je neemt niet zomaar even een kind op schoot. Je bent terughoudend als er aanleiding is een kind over de bol te aaien. Je aarzelt om een kind dat verdriet heeft te troosten door een arm om zijn schouders te leggen. Want er wordt op je gelet.

Maar het wordt heel moeilijk als een kind spontaan bij jou op schoot kruipt of tegen je aan komt staan of zijn arm om je heen slaat, op zoek naar genegenheid en geborgenheid. Zo gaat het meestal. Het initiatief ligt zelden bij de pedofiel. Het is bijna altijd het kind dat intuïtief de genegenheid bespeurt en zich daardoor aangetrokken voelt.

Voor het oog is er niets aan de hand als een kind aankruipt tegen een volwassene die een relatie met een andere volwassene heeft. Maar een ongetrouwde man moet je in de gaten houden. Bezorgd haalt moeder haar kind weg. Bezorgd waarschuwt vader zijn aan de puberteit beginnende zoon. Een pedofiel moet je mijden, die is gevaarlijk. Ik zou zo graag willen dat pedofilie in onze maatschappij bespreekbaar werd.

Pedofilie wordt vaak kortgesloten met erotiek en sexualiteit. Terwijl iedere pedofiel er weet van heeft dat sexuele omgang, wat het kind betreft, iets is voor later en een andere situatie. Dit besef is onlosmakelijk verbonden met respect voor de jonge vriend van wie je zo veel houdt. Voor zover er lichamelijk contact is, is het al te gemakkelijk dat per definitie onzorgvuldig te noemen.

Er zijn verknipte figuren die wereldreizen maken om zich sexueel te verlustigen aan minderjarige meisjes en zich vergrijpen aan door mensen als Dutroux aangeleverde kinderen. Die mogen achter de tralies, met hen die in vrouwen handelen of handel in kinderen financieren. Er zijn homo's en hetero's die door wisselende contacten een spoor van verwoesting trekken door levens van medemensen. Maar zijn daarmee alle homo's fout, alle hetero's gevaarlijk?

Vast en zeker is de hetze van de maatschappij tegen pedofilie zo groot en fel omdat het om kinderen gaat. Vergeten wordt dat aangetoond is dat kinderen van een pedofiele relatie nauwelijks of geen schade ondervinden. De meesten hebben onverdeeld goede herinneringen aan de omgang met de grote, volwassen en respectabele vriend. Ik vraag mij af wie er voor uit durft te komen ooit een relatie met een pedofiel te hebben gehad en dat als een positieve ervaring te hebben beleefd.

Het is tendentieus van slachtoffers te spreken. Een gerenommeerde encyclopaedie zet het woord slachtoffers tussen aanhalingstekens. Het kan ook een zegen zijn een tijdlang voorwerp te zijn van oprechte en integere liefde. Slachtoffers zijn kinderen misbruikt door incest. En welk kind komt onbeschadigd uit een gezin waarin ouders leven als kat en hond.

Ja, ook in een pedofiele relatie kan een kind worden misbruikt en beschadigd. Maar moeten daarom alle pedofilie worden aangeklaagd en gestraft? Of moeten, evenals voorheen de homo's, alle pedofielen veroordeeld worden tot 'handen op de rug'? Je mag dus wel zo zijn als je bent, als niemand er maar iets van merkt.

In een proces tegen een pedofiel komt vrijwel altijd een aantal (voormalige) kinderen in beeld. Een verslag daarvan versterkt telkens weer het negatieve beeld dat men van de pedofiel in het algemeen heeft. Zie je wel: hij doet het telkens weer, de man is onverbeterlijk.

Terwijl deze opeenvolging met pedofilie gegeven is. Een pedofiele relatie duurt vanzelfsprekend slechts een bepaalde tijd. Want het kind groeit op en wordt volwassen. Het onttrekt zich langzamerhand op een natuurlijke wijze aan de verhouding met de pedofiel. Meestal gebeurt dat in grote harmonie, dankbaar voor wat er is geweest. Maar intussen is het de pedofiel niet gegeven een liefde voor het leven te koesteren. Het liefdeleven van een pedofiel is een aaneenschakeling van vinden en verliezen. De wisseling van vreugde en verdriet is voor de pedofiel als de wisseling van dag en nacht, als de wisseling van seizoenen. Daar is mee te leven. Maar het wordt wel telkens weer donker en koud. Tot de dag waarop opnieuw een kind voor je staat dat jou vragend aankijkt, speurend naar jouw genegenheid.

Het valt mij op dat bij de processen tegen pedofielen drie groepen mensen in het spel zijn. Daar zijn de pedofielen met hun bijzondere geaardheid, dat is hun bijzonder gerichte liefde. Dan degenen die korter of langer geleden als kind een pedofiele relatie hadden en zich enige tijd gekoesterd hebben in die bijzondere liefde. Maar er is ook een derde groep: de aanklagers, zij die met de vinger wijzen. Soms zijn het mensen die als kind een relatie met een pedofiel hebben gehad en daar onaangename herinneringen aan hebben. Vaker zijn het de ouders van die kinderen. Nog vaker zijn het de latere partners van die kinderen. Wat beweegt hen? Angst voor het afwijkende? Of angst voor datgene wat ook in henzelf leeft? Want hebben niet alle normale mensen iets van pedofilie in zich? Wie houdt er niet van kinderen en wie verheugt zich niet in kinderlijke wederliefde?

Ik weet niet wat ik mij met mijn ontboezeming op de hals haal. Ik kan het niet laten te zeggen wat ik op het hart heb. Terwille van mijn broeders die nagewezen en vervolgd worden. Als iemand mij wil nawijzen, laat hij het vooral doen. Als ik hem, mij omdraaiend - ook al is 't maar even - open en recht in de ogen mag kijken.

Want, weet je, ook ik ben pedofiel.