*

 
dossier

Archief

dans

ISABELLE LANZ − 29/01/96, 00:00

'My Grey Suit' is nog in Paradiso Amsterdam (2); Rotterdamse Schouwburg (9, 10); De Effenaar Eindhoven (15); Tivoli Utrecht (16) Schouwburg Tilburg (29).

Met een kloek nummer opent Vandenburgs driemansformatie de voorstelling: het pittige slagwerk van Mighty Mike en het degelijke gitaarspel van Vandenburg en Gerrit Jan Konink nodigen uit tot dans. En daar komen ze. Als kikkers springen en buitelen de vijf dansers in gele pakken over het podium. Vitaal, speels.

Een tweede nummer gaat over tandchirurgie. De dansers illustreren de inhoud van de song door gekscherend een kaakoperatie te mimen. Natuurlijk, popmuziek en humor horen bij elkaar. Ludiek, dat moet kunnen. Vervolgens sjouwen de vijf bij een coverversie van 'A horse with no name' met attributen die naar de song verwijzen, een cactus van piepschuim en nog zo wat. Het nummer eindigt kolderiek met een acrobatisch trio: Cleo Kwaaitaal, Gina Kwakman en Sara Wiktorowicz vallen hijgend over elkaar. Leuk?

Gaandeweg begin ik eraan te twijfelen of deze combinatie van popmuziek en moderne dans wel zo zinnig is. Bij het vierde nummer - een prachtige unplugged song - staat het voor mij vast. Genieten doe ik alleen en uitsluitend van het muzikale aandeel.

Podiumdier De songs van 'Commercial Break', die Gruppo Sportivo-zanger Vandenburg vorig jaar componeerde en die de basis vormen van deze voorstelling, zijn gevarieerd en onderhoudend. Daarbij is Vandenburg een echt podiumdier. Zijn beweeglijke act vult meer dan genoeg. De dans voegt daar niets aan toe. In deze context komen de gepolijste bewegingen van de dansers mij zelfs te gekunsteld over. Liever kijk ik naar de authentieke bewegingen van de zanger. Ondanks zijn veertigersbuik glijdt hij snel en soepel over het podium. En bij een malle sprong blijft hij zowaar eventjes in de lucht 'hangen', als een volleerde klassieke danser. Bravo!

Nee, het dansaandeel haalt het eenvoudigweg niet bij de muziek, zeker niet een uur lang. Debet daaraan is ook het gortdroge materiaal dat tamelijk schools werd uitgevoerd. Greben heeft de theatrale kracht van de muzikanten danig onderschat en zich ook te afhankelijk opgesteld. Deze samenwerking leverde niets op, althans niet voor de dans. Wellicht heeft een volgende aflevering met choreograaf Feri de Geus en de popgroep Nerve een spannend resultaat.

mailIcon print |