Pedofilie

In zijn poging begrip te kweken voor pedofilie, heeft de gereformeerde predikant Van Drimmelen zijn gehoor misleid en degenen voor wie hij zegt te ijveren een zeer slechte dienst bewezen. De bekentenis in deze krant dat hij ook zelf pedofiel is, was naar zijn zeggen vooral bedoeld om alle aandacht voor het onderwerp te trekken.

Kennelijk tevreden over het gesorteerde effect, liet hij gisteren weten dat hij in werkelijkheid geen pedofiel is maar dat de lezers zijn ontboezeming toch meer moeten zien als een vorm van solidarisering met een minderheid.

Er was geen reden te twijfelen aan de integriteit van betrokkene. Hoeveel er ook op zijn pleidooi valt af te dingen, de auteur wekte bij overleg met de redactie voorafgaand aan publicatie, de stellige indruk dat hij na zorgvuldige afweging en uit volle overtuiging zijn eigen gevoelens wilde inbrengen.

Het is voor een krant nooit leuk om voor iemands karretje te worden gespannen en zeker niet bij zo'n gevoelig onderwerp. Veel ernstiger nog is het vermoeden dat de predikant op zijn beurt zich heeft laten leiden door een collega, die kennelijk vooral begrip wilde wekken voor een bevriend pastoraal werker, die onlangs is veroordeeld wegens seksueel misbruik van kinderen.

Wat, in de woorden van de voorzitter van de synode van de gereformeerde kerken, een 'moedig' pleidooi leek, blijkt een dubbelzinnige poging iets goed te praten wat niet goed te praten valt: de afhankelijkheid van het kind verplicht tot bescherming.

Degenen, die met hun pedofiele gevoelens oprecht worstelen, hadden zich geen slechtere pleitbezorger kunnen wensen. De predikant heeft, hopelijk uit naïviteit, de slachtoffers echter het pijnlijkst getroffen. Dat slaat ook terug op de kerken die hun solidariteit met deze groep niet altijd even overtuigend heeft getoond.