ALASKA - De ruige, eenzame bergmannen vallen tegen

TALKEETNA (Reuters) - Ruige, knappe, eenzame mannen, hunkerend van verlangen in een staat waar begeerlijke vrouwen schaars zijn. Dat is de mythe die bestaat over het verre afgelegen Alaska. Maar als je deze mythe voorlegt aan vrouwen in een testosteron-vol dorp van 300 inwoners aan de voet van de berg McKinley, rollen ze met hun ogen en schieten ze in een sarcastische lach.

“Toen ik hierheen kwam dacht ik echt dat ik een knappe, handige macho zou kunnen vinden. Maar de realiteit is anders”, zegt Nancy White, een verpleegkundige die vanuit Maryland naar Alaska is geëmigreerd. “Ik ben hier nu zes jaar en ben nog niemand tegengekomen met wie ik zou willen trouwen.” Ze voegt eraan toe: “De mannen zijn hier eigenlijk nogal zonderling.”

Alaska's reputatie als dating-paradijs voor vrouwen is ongegrond, zegt ook een andere verpleegster, die net vanuit Missouri naar de hoofdstad Anchorage is verhuisd. “Ik dacht dat ik een heleboel stoere bergmannen zou zien rond rennen in Anchorage, maar in plaats daarvan zie je alleen prachtige vrouwen in de supermarkt.” Maar, voegt ze eraan toe tijdens een diner in een bergbeklimmersrestaurant in Talkeetna: “Als je je eisen gewoon wat omlaag schroeft, vind je zeker een man.”

De twee verpleegsters zijn net als vele andere vrouwen naar Talkeetna gekomen voor de jaarlijkse dorpsfeesten die de donkere winter moeten opvrolijken. De topattracties zijn de Wildernis-vrouwen wedstrijd, waarbij deelneemsters buiten op een baan hindernissen moeten overwinnen, en het Talkeetna vrijgezellenbal, waar veelal bebaarde mannen drinken en dansen met vrouwen die mogen bieden tijdens een, soms tamelijk schunnige, veiling.

De plaatselijke mannen blijken de mening van de vrouwen over hun eigen aantrekkelijkheid niet te delen. “Er komen veel vrouwen hierheen, omdat ze weten dat hier de echte mannen wonen”, zegt vliegtuigmechanicus Mike Odlo, terwijl hij zichzelf verwarmt bij een kampvuur in het schemerige winterlicht. Maar, erkent hij, sommige vrouwen gebruiken hun komst uit de 'beschaafde' wereld om mannen af te wijzen. “Vrouwen hebben absoluut een andere houding meegenomen, en gebruiken dat tegen ons.” In feite is de bevolking van Alaska niet eens zo scheef verdeeld als de mythe doet geloven. Per honderd vrouwen zijn er 109 mannen, volgens de officiële cijfers. Het overschot aan mannen komt volgens demografen door het grote aantal militairen in Alaska en doordat er weinig bejaarden zijn.

Uit onderzoek blijkt ook dat de vrouwen er economisch zelfstandiger zijn dan in de andere 48 staten van de VS. Alaska heeft een van de laagste inkomensverschillen tussen mannen en vrouwen. In de hoofdstad Anchorage, waar bijna de helft van de Alaskanen wonen, werkt zeventig procent van de vrouwen, tegen 57 procent in de hele Verenigde Staten.

In feite is de Wildernis-vrouwen wedstrijd dan ook juist een viering van de onafhankelijke positie van vrouwen op Alaska. Neem Hillary Schaefer, de winnares van dit jaar. De slanke brunette woont in een eenvoudig huis zonder water en elektriciteit in Ester, een kleine gemeenschap buiten de stad Fairbanks. Ze haalt regelmatig water en brandhout, naast haar dagelijkse werk als milieuadviseur. Deze vaardigheden kwamen goed van pas tijdens de wedstrijd in Talkeetna, waarvoor ze moest rennen met gevulde emmers, een schuimrubber vis moest vangen en een met gewei getooide man moest overmeesteren die deed of hij een dolle eland was.

Schaefer zegt dat ze probeert andere Amerikaanse vrouwen naar Alaska te halen, maar tempert hun verwachtingen over romantiek. Dan kan je beter naar Steamboat Springs in Colorado gaan, waar ze zelf vandaan kwam voor ze naar Alaska ging. In dat overwegend mannelijke skidorp “is het vijf tegen één, en daar zijn de mannen ook allemaal jonger en leuker.”

Deze houding van de vrouwen was een zware tegenvaller voor Brian Westgate, een 37-jarige technicus in de visindustrie, die in een bos woont buiten Skwentna, een dorp dat over de weg onbereikbaar is. Na vijftien jaar in de wildernis had hij zo'n behoefte aan vrouwelijk gezelschap dat hij met zijn snowmobile naar Talkeetna reed. Tachtig kilometer door het winterdonker, over twee verraderlijke bevroren rivieren, naar wat hij dacht dat het sociale hoogtepunt van Alaska zou zijn.

“Het is waar, ik ben gedreven door wanhoop”, zegt hij. “De risico's die ik vanochtend nam door de rivier over te steken, die komen voort uit al die vijftien jaar dat ik hier nu zit.”