'Ik kende ze niet, maar ik heb het er toch heel moeilijk mee'

Van een onzer verslaggeefsters AMSTERDAM - Zo'n tweeduizend kinderen, ouders, docenten en buurtbewoners zijn vrijdagmiddag bij elkaar gekomen om de jongetjes te herdenken die woensdag door een handgranaat om het leven kwamen. Ook burgemeester Patijn en de leiding van de politie zijn aanwezig.

Na een stille optocht vanaf de twee basisscholen van de jongetjes, houdt de stoet stil op de hoek van de Albert Neuhuysstraat, waar het drama plaatsvond. De plek wordt bedolven onder de bloemen, tekeningen en knuffeldieren. Ook worden er ballonnen opgehangen, omdat één van de jongetjes daar zo van hield.

Veel kinderen hebben een afscheidswens geschreven voor de slachtoffertjes. 'Dag lieve Othman, kusje van Laura.' 'Lieve Khalid, God zij met jou, rust in vrede'. 'Ik heb jullie nooit gekend. Toch voel ik veel verdriet van dit droevige toestand. Ik zal jullie nooit vergeten.'

De kleinsten beseffen nog niet zo goed wat er aan de hand is, maar veel kinderen uit de bovenbouw lopen rond met roodbehuilde gezichten. Drie meisjes van een jaar of twaalf houden elkaar snikkend vast. Ook veel ouders en buurtbewoners kunnen hun ogen niet drooghouden.

Een vrouw in een namaakbontjas veegt onophoudelijk met een zakdoekje de tranen van haar gezicht. “Ik was woensdag in de supermarkt toen ik een knal hoorde”, vertelt ze. “Ik dacht aan een gasexplosie en rende naar buiten. Toen zag ik daar de lichaampjes van die jongetjes liggen. Wat er dan door je heen gaat. Met mijn blik op oneindig ben ik naar huis gerend. Ik heb donderdagochtend meteen bloemen neergelegd. Twee bossen witte tulpen. Ze waren nog zo jong, en wit is de kleur van de onschuld. Ik kende de slachtoffertjes niet, maar ik heb het er toch heel moeilijk mee. Ik loop voortaan om als ik van de winkel naar huis ga, zodat ik niet meer langs die plek hoef.”

De herdenking wordt een ogenblik verstoord door een man die tussen de bloemen springt, en geëmotioneerd begint te schreeuwen. “Daar zijn de daders, daar zijn de daders!”, roept hij, wijzend naar een onbestemde plek in het publiek. De man valt niet te kalmeren, en wordt geboeid afgevoerd naar het politiebureau. Volgens omstanders gaat het om een familielid van een van de omgekomen kinderen.

De herdenking verloopt verder rustig. Een jonge vrouw spreekt een dankwoord uit namens de familie. Ze zegt niet te willen treuren, omdat de jongetjes naar het paradijs gaan.

Als om half vijf bijna iedereen weer weg is, staat een Marokkaanse man nog naar de bloemenzee te kijken. “Ik voel me heel naar over wat er gebeurd is”, zegt hij. “Ik heb zelf een dochter van zeven, en ik weet zeker dat iedereen die zelf een kind heeft hierdoor in zijn hart geraakt wordt. Nederlands of buitenlands, dat maakt dan niets meer uit.”