Verlies van 'tonton' stemt Parijzenaars melancholiek

Van een onzer verslaggeefsters PARIJS - “Ik geloof er niets van”, zegt de 24-jarige Florence Ricon die zich bij de glazen piramide voor het Louvre koestert in de bleke winterzon. Het nieuws over de dood van François Mitterrand heeft de studente klaarblijkelijk nog niet bereikt. Ze blijft volharden in haar ongeloof: “U maakt mij niets wijs”.

De Britse toeristen die in de rij staan voor de draaideuren van de piramide zijn meer bij de tijd. Op hun hotelkamer hebben ze 's ochtends het overlijdensbericht van de vroegere Franse president opgevangen bij CNN. Een paar uur later bekijken ze het glazen gevaarte voor het Louvre met andere ogen.

“Zei je niet altijd dat je de architectuur monsterlijk vond?”, zegt de dochter tegen de moeder. “Nee, ik kan er nog steeds niet aan wennen,” corrigeert de laatste. “Maar ik waardeer Mitterrands moed om controversiële monumenten na te laten.”

De 'Grands Travaux' zoals de wijk La Défense, de Bibliothèque Nationale de la France aan de Seine en het Institut du Monde Arabe hebben zeker veel opwinding veroorzaakt, alleen al vanwege de hoge kosten (90 miljard gulden in totaal). Maar de hap uit de staatskas is Mitterrand vergeven, zegt de verkoopster in de museumwinkel onder de grond. “Hij heeft Parijs een eigentijdse grandeur gegeven.”

Volgens een zeventigjarige dame die 's ochtends iets te ver is uitgeschoten met de blauwe oogschaduw en de roze lippenstift heeft de vroegere president evenzoveel goeds gedaan voor de sociaal zwakkeren en de ouderen. Beide keren dat ze op hem kon stemmen, heeft ze dat vol overtuiging gedaan. Dat Mitterrand niet al zijn beloften kon waarmaken, wijt ze niet aan hem, maar aan de economische crisis in heel Europa.

De dame staat op het plein voor de Avenue Frédéric-Le Play, waar de oud-president woonde op nummer 9. Een grote menigte heeft zich daar aan het eind van de middag verzameld om een glimp op te vangen van de beroemdheden die het condoléance-register komen tekenen. Met moeite worstelt Lionel Jospin, leider van de Parti Socialiste, zich door de mensenmassa. Na zijn vertrek sleept de politie nog meer dranghekken aan.

In de rij wachtenden bevinden zich opvallend veel jongeren en allochtonen die in een melancholieke stemming verkeren.

Sommigen noemen tonton (oompje) Mitterrand een symbool van tolerantie en anti-racisme, anderen beschouwen zijn inzet voor Europa of de afschaffing van de doodstraf in 1981 als zijn grootste daad. Tussen hen in staat de Ghanees Nii Amargh (33) met een rode roos. Hij komt de overledene vooral om persoonlijke redenen de laatste eer bewijzen.

Negen jaar geleden vluchtte hij uit Ghana omdat hij de politieke situatie onhoudbaar vond. Nu heeft hij een vaste verblijfsvergunning en werkt hij als kok in een tex-mex restaurant (Texaans-Mexicaans) in Parijs. “Ik weet van mijn vrienden die naar andere landen in Europa vluchtten dat zij veel meer moeite hadden met de immigratiedienst dan ik. Helaas hebben asielzoekers het nu ook in Frankrijk erg zwaar. Maar ik ben Mitterrand nog steeds dankbaar dat ik hier kon blijven.”