Kleine christelijke partijen gruwen van Europese superstaat

DEN HAAG - De blauwe vlag met gele sterren wapperend tússen die van de twaalf lidstaten. Zo willen de kleine christelijke partijen het houden, want de gedachte aan een Europese superstaat is SGP, GPV en RPF een gruwel.

Leen van der Waal (65) zit al tien jaar namens de drie partijen in het Europees Parlement. Als een eenling zonder fractie. Uit praktische overwegingen aanschuiven bij een groter geheel, zoals de D66'er Bertens bij de liberalen, daar is geen denken aan. Het eerste zou daar de christen-democratische fractie voor in aanmerking komen, maar die denken heel anders over Europa dan Van der Waal en de zijnen.

Als een echte 'anti' gedraagt Van der Waal zich in Brussel en Straatsburg niet. Het parlement en de unie zijn een feit, luidt zijn redenering, dan moet je erbij zijn als er wat gebeurt. En natuurlijk om - in het nette - het Europees federalisme van binnenuit bestrijden. Nooit mag het van de samenwerkende partijen zover komen dat de nationale driekleur in de schaduw komt te staan van die grote blauwe waar steeds meer sterren op genaaid worden.

In het gezamelijke verkiezingsprogramma zijn de christelijke partijen duidelijk. “SGP, GPV en RPF kiezen voor een vorm van Europese samenwerking van zelfstandige staten die nogal afwijkt van in Nederland gangbare opvattingen.” De andere Hollandse partijen, vinden de drie, willen een grote Europese Unie met politieke en economische macht, zodat een vuist gemaakt kan worden tegen de Verenigde Staten en Japan. Dat zou nog tot daaraantoe zijn, ware het niet dat de vaderlandse collega's de autonome mens als uitgangspunt nemen.

SGP, GPV en RPF wijzen die invalshoek af. “Omdat deze eenzijdig gerichtheid op macht en materiële vooruitgang een bedreiging (belemmering) vormt voor prioriteiten van christelijke politiek. We denken aan het beheer van de schepping, aan onze verantwoordelijkheid ten opzichte van de Derde Wereld en Midden- en Oost-Europa. Maar ook aan het behoud van de christelijke waarden en de bevordering van recht en gerechtigheid in de samenleving”.

Natuurlijk weten de kleine christelijke partijen dat met dat streven Nederland in een isolement komt. Maar voor het behoud van het eigene moet het Nederlandse volk dan maar wat over hebben, staat in hun Euromanifest. Het historisch besef dient levend gehouden te worden, dat de eigen staat nauw verbonden is met de Reformatie. “Het zelfstandige volksbestaan wordt belichaamd in het Huis van Oranje, aan welke het erfelijk koningschap is opgedragen. In het voorgaande mag de hand van God gezien worden, die ons volk op deze wijze, de vrijheid om God naar Zijn Woord te dienen, schonk. Wanneer Nederland zou opgaan in een groot humanistisch en overwegend rooms-katholiek Europa, zou hiervan veel verloren gaan.”

Op verkiezingsavonden vat Van der Waal kernachtiger samen hoe zijn collega's in het Europees Parlement politiek bedrijven: “Slechts weinig leden stemmen hun werk af op Gods woord”. Dat neemt niet weg dat hij een voorstander is van verregaande praktische afspraken over economie, milieu en vervoer. “Maar waarom zouden we met Italianen praten over ons bijzonder onderwijs?”

Opsnoeperij

De drie partijen strijden eendrachtig tegen opsnoeperij, secularisering en katholieke heerschappij. Maar over één punt zijn ze zeker nog verdeeld: de rol van de vrouw in de maatschappij. Bijna was het drietal uiteengespat doordat de RPF een vrouw op de lijst had gezet en de SGP dat onoverkomelijk vond.

Na lang overleg tussen RPF en SGP, werd de kandidatuur van G.J. Visser-Van Lente ingetrokken. Naar later bleek was het hoofdbestuur van de SGP bereid geweest mevrouw Visser wel toe te laten tot de lijst, maar toen hadden de partijen de kwestie al geregeld. GPV-voorzitter Blokland, nummer twee op de Euro-lijst en bemiddelaar in die affaire: “We hebben een goed, open en christelijk gesprek gevoerd.” En aldus strijden de SGP, GPV en RPF weer zij aan zij voor een tweede zetel in Europa. “De twijfel over de noodzaak van Europa neemt toe. Daar kunnen we gebruik van maken.”