Frans midden

De Franse politiek is in rep en roer. Recente regionale verkiezingen, die als enige stemming in Frankrijk volgens het proportionele systeem worden gehouden, hebben de verhoudingen danig in de war geschopt. Het extreem-rechtse Front National, bekend om zijn vreemdelingenhaat, profiteerde slim van deze verkiezingen.

Door steun aan te bieden in regio's waar de gevestigde rechtse partijen als RPR en UDF, niet in staat waren afzonderlijk of met elkaar een president te leveren, werd rechts uit elkaar gespeeld. De steun werd gegeven op voorwaarde dat RPR en UDF akkoord zouden gaan met lagere belastingen en meer veiligheid. Het Front had bewust de eis van 'nationale voorkeur' laten vallen. Vijf gekozen UDF-presidenten aanvaardden de uitgestoken hand, (twee kwamen daarop terug), de RPR van Chirac wist de gelederen nog gesloten te houden. Voor het eerst werd het FN uit zijn isolement gehaald.

Uit onderzoek blijkt dat dertig procent van de leden van RPR en UDF voelt voor enige samenwerking met het FN. De barrière tussen de gevestigde politiek en het Front lijkt weggehaald. Een zorgelijke ontwikkeling. De uitgestoken hand van het FN werkte als een elektrische schok. De UDF, opgericht door Giscard d'Estaing, is in facties uiteengevallen. Voorspeld wordt dat de partij het geruzie niet te boven komt. Gelukkig lijkt zich ook één belangrijke stroming te ontwikkelen en wel die van een middenpartij.

Frankrijk mist tot op heden een politiek midden. Socialisten zijn om te regeren afhankelijk van communisten; ze vinden geen andere partner. En fatsoenlijk rechts, de politieke nederlaag van vorig jaar mei nog niet te boven, flirt openlijk met extreem-rechts.

Dit laatste ook door het ontbreken van middenpartijen. Als deze crisis op dit punt voor verandering zorgt, is er nog iets goeds uit voortgekomen.