HEIBEL

Nieuwjaarsochtend. Ik hoef niet te stoppen met roken, want ik rookte niet. Ik hoef mijn leven niet te beteren, want ik ben gevrijwaard van de Goede Voornemens-tic.

Ik had sterretjesvuurwerk gekocht om af te steken, maar ik ben het vergeten. Mijn handschoenen, bijvoorbeeld. Linkerhand bij Roberto laten liggen, rechter bij Sandor. Daarom moest ik vanochtend kriskras door de stad liten van S naar R en daarna naar huis. Dat liften was dan weer omdat ik mijn fietssleutel kwijt was. Dat was ook de reden dat ik vannacht dat lieve schattige stukje met de lengte van een knappe avondvierdaagse mocht lopen. Samen met een raar joch dat alle vuurpijlen per se in putjes wilde afsteken (is dit ook een of ander syndroom?) en zijn milieu-activistische huisgenoot. Steek ze maar in de auto's want die mogen best een keertje ontploffen. Mr Greenman zijn we trouwens onderweg ergens verloren. Wat wijntjes gehad en nog wat wijntjes. Ik ben altijd degene die nuchter blijft op feestjes waar de rest half bewusteloos boeren laat opstijgen vanaf de bank. Ik vind dat allemaal veel te leuk om te zien namelijk.

Later, tijdens een Manga-film, vielen iemand en ik gezellig in elkaars armpjes in slaap (dat mag, want hij is toch homo).

En vanochtend, toen achter alle ramen de mensen buik- of hoofdpijn hadden, over hun beschadigde ledematen wreven en gegroepeerd op stinkende banken vitaminerijke sapjes dronken, liep ik door de sneeuw met één handschoen en mijn slaapzak over mijn schouder geslagen. De zon filterde door mijn hersenen.

Voorwaar ik zeg u: het was goed.