'Wij zijn wel skaters, maar we praten niet alleen over seks'

Jermain is laatst nog in Londen geweest. Ook daar is de skate-scene behoorlijk groot. Maar New York zou helemaal fantastisch zijn, denken de Rotterdamse Jermain en zijn vrienden Danny en Clay. Daar liggen namelijk de 'roots' van het skateboarden en de levenstijl die erbij hoort. Daarom waren ze best benieuwd naar de film 'Kids', die gaat over New Yorkse jongeren. Om te zien of het vergelijkbaar is met wat zij in Rotterdam beleven. Maar 'Kids' gaat meer over seks dan over skateboarden.

Danny houdt zijn afgesleten skateboard bijna onafgebroken op zijn knieën. Petje achterstevoren op z'n hoofd, groot, bronskleurig jack met bontkraag aan. “Ik vond het wel realistisch, dat gedoe over aids”, zegt hij in het bij het Rotterdamse Nighttown horende café Popular. De jongens komen net uit de bioscoop. Ze hebben de film op verzoek van Zanzibar bekeken. “Dat was denk ik echt de boodschap. In de pauze hebben we het er over gehad. We hebben zelf ook allemaal een test laten doen. Als je een vast vriendinnetje krijgt heb je de neiging al gauw te stoppen met die condooms. Ik ken ook jongens voor wie een condoom als een tweede huid is, daar moet je ècht géén grappen over maken.”

'Kids' van de Amerikaanse regisseur Larry Clark zorgde voor veel opschudding in de Verenigde Staten. De film, een soort documentaire, laat vierentwintig uur uit het leven van een groepje New Yorkse jongeren zien. Ze zijn allemaal tussen de twaalf en zeventien en hebben de hele dag niets anders aan hun hoofd dan seks, drugs, feestjes, jatten en skateboarden. Verder gebeurt er eigenlijk niets.

De vijftienjarige hoofdpersoon Telly praat met zijn vriend Casper bijna alleen over het ontmaagden van jonge meisjes. Daar kun je tenminste geen enge ziektes als aids van krijgen, zodat je ook geen condoom hoeft te gebruiken. Maar tegelijkertijd is Jenny door heel New York op zoek naar Telly, omdat ze door hem hiv-positief is geworden. Telly was de eerste jongen met wie ze naar bed ging. Al met al is het een nogal rauw verhaal waar je niet echt vrolijk van wordt. In Amerika doen ze heel moeilijk over de film, maar ook in Nederland mogen jongeren pas vanaf zestien jaar naar 'Kids'. Dus pas als je ouder bent dan de hoofdrolspelers.

Shockerend vonden de jongens de film niet. Volgens Clay klopt het beeld in de film wel met wat hij in de Rotterdamse skate-scene om zich heen ziet. “Ze beginnen hier ook steeds vroeger met seks en drugs te experimenteren. De dingen die ik niet deed doen mijn jongere zusjes nu wel.” Danny: “Maar ik denk wel dat de grenzen hier wat anders liggen dan in New York. Een tijdje geleden was ik zelf trouwens ook veel erger, dacht ik van: 'deze zomer wil ik minstens twee vriendinnen', maar dat heb ik nou niet meer.”

Danny was van tevoren heel benieuwd naar de levenstijl van de New Yorkse jongeren. “Want de roots van het skaten liggen toch daar.” Nu hij 'Kids' gezien heeft, denkt hij dat de film - afgezien van de aids-boodschap - niet echt realistisch is omdat het verhaal heel erg compact is. “Die gastjes beleven in één dag wat normaalgesproken in drie weken gebeurt.”

Gaandeweg het gesprek worden ze alledrie steeds kritischer over de manier waarop regisseur Clark zijn film heeft gemaakt. Jermain: “Wij zijn wel skaters, maar we hebben het ook over andere dingen dan seks en meiden. Wij zijn ook met morgen bezig, met dingen die we willen bereiken.” Danny: “En je ziet nergens in de film dat ze om elkaar geven, het zijn wilde jongeren die er op los leven.” Clay: “Het is hoe die man denkt dat jongeren leven. Wat hij laat zien is precies hoe ouderen erover denken. Dat het allemaal slecht is.”

Het meest herkenbaar vonden ze de scenes in Washington Square Park, waar de 'kids' vaak rondhangen. Beetje skaten, beetje blowen. “Dat leek wel een beetje op het Damplein in Rotterdam-Zuid in de zomer”, zegt Jermain. “Daar is het dan ook helemaal vol met skaters en andere jongeren.”

En het sappelen met geld. Alledrie hebben ze gescheiden ouders, geld was altijd een probleem. Danny kreeg op z'n zestiende een kind. Clay kon niet meer naar school toen hij het huis uit moest. Sindsdien werkt hij. Maar zo ongeneerd jatten als Telly en Casper in de film, hebben zij nooit gedaan. “Vroeger misschien wel”, zegt Danny. “Maar dan puur om te overleven, niet zomaar. Tegenwoordig gaan we keurig naar de avondwinkel en kopen een fles martini.”